Europa onder het juk van lobbyisten, we hebben er genoeg van

 

 

In 2020 verklaarden de boerenbeweging en haar bondgenoten: “Europa onder het juk van lobbyisten, we hebben er genoeg van”.

De boeren, die zich mobiliseren tegen het nieuwe gemeenschappelijk landbouwbeleid en de vrijhandelsakkoorden, weigeren dit sociaal en ecologisch onaanvaardbaar beleid dat bijdraagt tot het verdwijnen van meer dan 900 boerderijen per jaar in België en de verarming van boeren in het Zuiden !

In 2021, laten we samen een agro-ecologisch boerenlandbouw verdedigen, die onze producenten rechtvaardig vergoedt.

We moeten nu een einde maken aan dit achterhaalde beleid, dat onze boeren en onze planeet verstikt! 

Doe mee, deel deze video!

Mouvement d’Action PaysanneFUGEABoerenforumMig BelgiumAgroecology In ActionVoedsel Anders VlaanderenYouth For Climate BrusselFian Belgium Fian, Oxfam, Oxfam-Magasins du mondeSOS FaimQuinoa asblGreenpeace BelgiumRencontre des Continents asblLe Début Des HaricotsRCR – Réseau de Consommateurs ResponsablesCense équi’voc asblEntraide et FraternitéAutre TerreTerre-en-vueLe réseau des GASAPCNCD-11.11.11Attac Bruxelles 11.11.11 , WervelCSA-Netwerk VlaanderenBroederlijk Delen SolidagroBOS+ , Oost West Centrum vzwECVC – European Coordination Via Campesina

Fian Belgium Fian

Amazone-vrije soja?

Ik heb veel sympathie voor de projecten van ABS – Algemeen Boerensyndicaat. Neem nu Fairebel, die boeren verenigt en beter vergoedt, niet alleen voor melk, maar recent ook voor vlees. De Nederlandse landschapsarchitect Dirk Sijmons stelt terecht: “Een boer die rood staat, kan niet groen doen.” Een correcte vergoeding voor de arbeid en de investeringen van de boer(in) staat dan ook voorop. Maar ons ‘landschap’ beperkt zich niet tot wat wij met het blote oog kunnen zien. Ons landbouw(export)model is voor een groot stuk gestoeld op overzeese eiwitten, vooral soja. We bezetten met zijn allen landschap aan de andere kant van de oceaan: in de Verenigde Staten, Brazilië, Argentinië, Paraguay, Bolivia. In het recente megastallendebat werd zowaar deze sojastroom bijna vergeten. Belgisch veevoer legt beslag op meer dan 1 miljoen hectare akkerland overzee, plus daarbij behorende kunstmest, sproeimiddelen en regenwater. In het Belgische veevoer zit veel overzeese soja, meest in de vorm van sojameel, een nevenproduct van de olie-extractie uit de boon. In boerenkringen noemt men dat graag soja-schroot. Nochtans bevat sojameel een hoog gehalte aan eiwitten; het bezit zelfs alle essentiële eiwitten die een mens nodig heeft. De omweg, namelijk de omzetting van plantaardige in dierlijke eiwitten is feitelijk overbodig, maar de de meeste mensen zijn nu eenmaal verzot op vlees, melk en eieren. Het gekke is dat aan de twee kanten van de oceaan anders over ‘soja-schroot’ wordt gedacht. Hier stellen landbouworganisaties al decennialang dat we blij mogen zijn dat onze dieren het ‘schroot’ opeten, want het is volgens hen een restproduct van de voedingsindustrie. In Brazilië vertrouwen de boeren me toe dat ze op eerste plaats soja kweken voor de Europese en Chinese veevoeders. De sojaboon bestaat voor 35 à 40 % uit eiwit. De olie, 19 % van het volumegewicht, (in Brazilië nu voornamelijk voor ‘bio’diesel gebruikt) is voor hen maar een bijproduct, nl. 540 liter diesel per hectare. Voor de olie- en voedingsindustrie is na het verwerkingsproces 80 % van de sojaboon schroot. Afval. Voorwaar, een kip of ei-discussie, die Wervel al 31 jaar voert met de veevoedersector en boerenorganisaties voert.

Red het Amazonewoud!

En dan verschijnt plots de originele campagne van ABS: “Red het Amazonewoud – Koop lokaal”. Met alle respect, maar als het ‘lokale’ dier deels met soja van 10.000 km. ver wordt gevoed, dan kan dat toch bezwaarlijk ‘lokaal’ genoemd worden. Wat betekent dan ‘lekker van bij ons’? En ja, het iconische Amazonewoud ligt hier bij de consument erg gevoelig. Maar klopt de slogan wel? In de jaren ‘70 van de twintigste eeuw stonden de zuidelijke staten van Brazilië in vuur en vlam. Bijvoorbeeld de prachtige Araucáriabossen van deelstaat Paraná moesten eraan geloven. Daar zie je nu vooral immense monoculturen met het koppel soja/maïs. Nadien rukte de sojapletwals noordwaarts, via de Cerrado-savanne naar de Amazone. De volgorde? Het kostbare hout wordt uit de wouden gehaald. Nadien wordt er vee opgezet en enkele jaren later komt de soja eraan. Zo kunnen de sojagiganten met soms 50.000 hectaren monocultuur blijven zeggen dat ze niet ontbossen. Inderdaad bij de criteria van de poging om de soja te ‘verduurzamen’ staat dat het niet uit gebieden mag komen, waar na 2008 ontbost werd. Maar wat gebeurde er vóór 2008? Deelstaten zoals Rondônia en Pará, waar het Amazonewoud prominent aanwezig was, is voor het grootste deel al vóór die tijd ontbost. Soja, die daar vandaan komt, wordt nu internationaal ‘maatschappelijk verantwoorde’ soja genoemd. Is dat zo? De velden worden vanuit vliegtuigen bespoten met gif dat in Europa verboden is (maar wel in hetzelfde Europa mag geproduceerd en geëxporteerd worden…). Gebieden van inheemse en andere traditionele volkeren worden omsingeld en vergiftigd door honderdduizenden hectaren soja/maïs. Neem nu de Xingu, het grootste ‘reservaat’ waar 17 inheemse volkeren proberen te overleven. Het is een groene vlek op de kaart van Brazilië, maar volledig omsingeld door rood: monocultuur soja. Alle rivieren ontspringen er tussen die sojavelden. De volkeren zijn afhankelijk van dit vergiftigde water om te zwemmen, zich te wassen, om te koken en te drinken.

Red het Amazonewoud!?

Er is vóór 2008 al veel vernietigd en met de extreem-rechtse president Jair Messias Bolsonaro wordt het er anno 2021 niet beter op. Hij stimuleert allerlei krachten om de wouden af te branden voor runderen en soja. En toch. De Brazilianen vroegen me anno 2009 om het in Europa dringend over de Cerrado te hebben. Dáár komt de meeste soja vandaan die Nederland en Vlaanderen via Rotterdam binnenstroomt. Het Amazonewoud spreekt tot onze verbeelding, maar het is zeer jong. Pas na de laatste ijstijd, 10.000 jaar geleden, begon het zich te ontwikkelen. 3000 jaar geleden was het voltooid, zoals wij het vóór 2008 kenden. Maar sinds 1973 begon de Braziliaanse militaire dictatuur met de ontginning van de Cerrado. Ze bemerkten namelijk dat de Europeanen sinds 1962 verslaafd geraakt waren aan de Amerikaanse soja. “Als de Noord-Amerikanen dat kunnen, dan kunnen wij dat nog beter en goedkoper”, was de gedachte. En zo geschiedde. Het unieke ecosysteem van meer dan 45 miljoen jaar oud is nu al voor meer dan de helft vernietigd. Dat is niet alleen een ecologische, maar ook een sociale ramp, want in deze regio van 2 miljoen km2 leven heel wat traditionele volkeren. Ze worden nu opgejaagd, vergiftigd, vermoord. Bovendien is dit gebied heel belangrijk voor koolstofopslag (momenteel is er nog 17,3 miljard ton CO2 opgeslagen) en voor het hydrologisch systeem van het land. Alle belangrijke rivieren ontstaan in het centrum van de Cerrado. Ja, zelfs 50 % van het water van de Amazonerivier komt uit deze regio. De laatste tien jaar hebben de boeren zowel in Zuid als in Centrum-West-Brazilië af te rekenen met alles vernietigende droogtes. Niet alleen de biodiversiteit staat onder druk; ook de sojaproductie wordt er jaar na jaar moeilijker.

Het verdient lof dat ABS tegelijkertijd ijvert om terug eiwitten uit de eigen regio in ons landbouwsysteem te integreren. Er zijn tal van eiwitbronnen, die kunnen herontdekt worden. Laat ons vooral daar op inzetten. En ondertussen wat minder dierlijke eiwitten tot ons nemen én opkomen voor rechtvaardige prijzen voor boer en boerin. Minder en beter, lokaal vlees, waar iedereen beter van wordt. Daar gaan we voor.

Luc Vankrunkelsven

(De auteur schreef heel wat boeken over het thema. De laatste titel luidt: ‘Een wereld van verdoken slavernij’.)

No Mercosur!

Tuesday, 13 October 2020 KlimaatbeleidLandbouw

met dank aan Climaxi vzw, https://www.climaxi.be

Op woensdag 7 oktober was er een bijeenkomst van Boerenforum en partners, over de dreigende impact van de EU–Mercosur handelsovereenkomst en hoe we daar als sociale bewegingen verzet tegen kunnen voeren.

Champ du Chaudron

De bijeenkomst ging door in de Champ du Chaudron (Neerpede, Anderlecht), een stadslandbouwproject dat inzet op een veerkrachtige en solidaire voedselketen op maat van mens en natuur. De gronden rond de vroegere hoeve zijn getransformeerd in eco-vriendelijke en biologische akkers, in een samenwerking met Leefmilieu Brussel. Het project bestaat drie jaar en draait enkel op vrijwilligers.

Tijs Boelens (Boerenforum) opende de bijeenkomst. ‘De EU – Mercosur Handelsovereenkomst vormt een grote bedreiging, met faliekante gevolgen zowel voor de producent als voor de consument. Producenten zullen moeten opboksen tegen een nog grotere concurrentie door de import van nog meer voedsel, terwijl we hier al met overschotten zitten. De prijzenslag zal nog groter worden.’ Veel landbouwers in ons land zullen het moeilijker krijgen om te overleven. Het handelsakkoord is enkel goed voor de hele grote bedrijven in de agro-industrie. Zij kunnen daar munt uit slaan. Ook de consument zal opnieuw de dupe zijn en nog meer ongezond voedsel op het bord krijgen.

Boelens is landbouwer bij De Groentelaar (Pepingen), een collectief van boeren dat inzet op een eerlijke, solidaire en gezonde voedselketen, met voedselzekerheid voor iedereen. Hij weet dus waarover hij praat. ‘Dit verdrag vormt net als CETA en TTIP een bedreiging voor mens en natuur. Met deze bijeenkomst willen we kijken hoe we de verdere goedkeuring van dat verdrag nog kunnen tegenhouden’, zegt hij.


De handelsovereenkomst

In juni 2019 werd een voorlopig politiek akkoord gesloten tussen de EU en de Mercosur-landen (Brazilië, Argentinië, Paraguay en Uruguay). Dat akkoord voorziet in de volledige afschaffing van de douanerechten voor 82% van de Europese landbouwinvoer uit de regio en in voorkeurstarieven voor ‘gevoelige’ producten (welke dat zijn staat niet gespecifieerd). Rundvlees uit de Mercosur zou dan tegen een verlaagd tarief in Europa kunnen worden ingevoerd. Het gaat om een jaarlijks totaal van 99.000 ton. De grenscontroles zouden verminderd worden om de handel te vergemakkelijken en de kosten te verlagen. Dat bemoeilijkt het opsporen en verhelpen van mogelijke problemen. Aan beide zijden van de Atlantische Oceaan zal het een negatieve invloed hebben op de familiale landbouw, ten voordele van de agro-industrie. Het zal ook de Europese voedselzekerheid bedreigen.

De EU-Mercosur deal zal de industriële landbouw versterken en doen toenemen. Die is verantwoordelijk voor 80% van de ontbossing in de Mercosur (het Amazonewoud, maar ook de Cerrado en de Chaco). Dat zorgt in belangrijke mate voor een toename van CO2-uitstoot en dus voor de verdere opwarming van de aarde.

Het akkoord moet nog ter goedkeuring naar het Europees Parlement en de lidstaten. De ratificatieprocedures zijn dus nog niet afgerond. Er kan nog verzet gevoerd worden, maar het moet snel gaan.


Gelijke strijd in Chili

Twee boeren uit Brabant kwamen aan het woord. Zij hebben dat verdrag niet nodig. Integendeel. Als landbouwers met vooral lokale verkoop voeren zij nu al een harde strijd tegen voedsel aan dumpingprijzen. Ze getuigden van hun inzet voor meer duurzame landbouw, om mensen te voorzien in gezond voedsel. Met het handelsakkoord krijgen ze het nog moeilijker om een eerlijke prijs te bekomen voor hun producten.

‘Boeren in de wereld moeten elkaar steunen’, introduceerde Tijs de volgende spreker. ‘De strijd die we hier voeren als landbouwer om mensen te kunnen voorzien van duurzaam en gezond voedsel loopt gelijk met de strijd van de mensen in Chili. Las Insumisos is een Chileens collectief dat mensen verenigt in die ongelijke revolutie. Ze komen getuigen hoe het de mensen in Chili vergaat.’

Een jonge vrouw van Las Insumisos vertelde: ‘Met Pinochet is het neoliberalisme in Chili binnengeslopen. Sindsdien zijn we veroordeeld tot ongelijkheid. Ons land is volledig verkocht aan de hele wereld: andere landen kopen nu zelfs ijsbergen op, omdat water zo belangrijk geworden is. Chili heeft een rijke cultuur maar het neoliberale beleid heeft alles kapot gemaakt.’ De mensen blijven zich verzetten, in een grote solidariteit. En zo is hun collectief ontstaan. Ze voorzien in de opvang en verzorging van de eerste-lijn-strijders: dat zijn de mensen die in de betogingen vooraan lopen en de agressieve repressie door de ordediensten opvangen. Er zijn heel veel gewonden. ‘Maar we geven niet op. Het land zit nog onder de grondwet van Pinochet. In de komende maanden worden er in het parlement stappen genomen om dat te veranderen. Daarom is het des te meer belangrijk dat we de strijd niet opgeven. We moeten dat neoliberale bewind er uit krijgen’. Ze benadrukte dat de EU-Mercosur handelsovereenkomst ook op Chili en haar bevolking een zeer grote negatieve impact zal hebben.

Boelens besloot: ‘Elke strijd voor een beter leven is belangrijk. Daarom hebben we onze Chileense vrienden hier uitgenodigd: hun grote verhalen van strijd in de revolutie en onze kleinere verhalen in de landbouw vormen de eerste linie naar een andere samenleving.’


Wat kunnen wij doen?

Er volgden nog twee gesprekken via telefoon: Marc Maes van 11.11.11 en Christian Wiertz van melkveehoudersorganisatie MIG.

Boerenforum_Champ du Chaudron

Maes onderstreepte de nadelige gevolgen van het handelsverdrag voor de hele wereld: ‘Het is enkel gericht op de grote multinationals, zodat zij nog meer handel kunnen drijven. De EU is daar natuurlijk heel tevreden over. Maar het houdt geen rekening met de impact naar duurzaamheid toe.’ Bovendien zal het akkoord enkel de handel doen toenemen, met weinig economische groei. Intussen blijft de mondiale ongelijkheid toenemen, met alle gevolgen vandien. Ondanks hun eerdere afkeuring van het handelsakkoord, zal Duitsland als voorzitter van de EU het niet ten gronde afwijzen. Daarvoor hebben ze te veel belangen. Om verzet te zien vanuit het Europees Parlement is het wachten op het voorzitterschap van Portugal (januari tot juni 2021).

Maes onderstreepte het belang om verzet te blijven voeren. ‘We mogen niet opgeven’.

Ook Christian Wiertz bevestigde dat: ‘Het is absoluut nodig om de mensen degelijk en met de juiste inhoud te blijven informeren. De boeren mobiliseren is niet makkelijk. Dat bleek al bij vorige acties tegen handelsakkoorden. Meer mensen en organisaties moeten duidelijk positie nemen tegen deze dreiging. Het is nodig dat zij hun netwerken op de hoogte brengen van wat er aan het gebeuren is. Want na de Covid-19 is dit handelsverdrag een re-intoxicatie van de hele wereld!’.


Wim Schrever

Boerenforum_Champ du Chaudron_01
Boerenforum_Champ du Chaudron_02
Boerenforum_Champ du Chaudron_03

Landbouwleven citeert BOERENFORUM:

Europees landbouwbeleid: reddingsboei of doodskist voor jonge boeren? Het gemeenschappelijk Europees landbouwbeleid (GLB) kost tientallen miljarden per jaar. De hervorming ervan werd onlangs beklonken in het Europees Parlement. Tijs Boelens, boer en kernlid bij het Boerenforum en actief binnen haar Europese koepel La Via Campesina is in onderstaande opinietekst duidelijk.

“Dit GLB is geschreven door de agro-industrie. Deze droge zomer was er te veel aan … ik zie de bui al hangen.” Er ligt weer een nieuw Europees subsidiebeleid voor de landbouw in het verschiet. Het GLB ofwel Gemeenschappelijk Landbouwbeleid is aan haar zoveelste hervorming toe. We volgen het allemaal, want deze subsidies zijn voor velen onder ons het ‘appeltje voor de dorst’, soms onze enige reddingsboei en voor enkelen een gesuikerde kers op een grote taart. Elke 7 jaar opnieuw is het bezorgd afwachten wat er uit die blinkende Brusselse kantoorgebouwen zal komen gerold. Hoeveel minder gaan we krijgen en waaraan gaan we ons allemaal moeten houden? Zeker nu, met een Europese ‘Green Deal’ in het verschiet hielden we onze adem in. Op het eerste zicht, lijkt het GLB wel ‘goed’ te zijn voor velen onder ons. Flink wat milieuwetgevingen worden teruggedrongen en van een ‘Green Deal’ is er niet echt sprake. We zouden kunnen stellen dat ‘ze’ – de loebassen van de agro-industrie – flink hun best hebben gedaan voor ons.

Toch schudt ‘La Via Campesina’, onze internationale koepelorganisatie die streeft naar een eerlijk landbouwmodel, ons wakker. Het kan dan wel lijken dat de hervormingen die voorliggen ‘goed’ zijn voor ons, omdat we niet veel moeten veranderen en gewoon kunnen voortdoen, maar hoe goed voelt die ‘business as usual’ nog? We hebben deze zomer met man en macht water gegeven aan teelten waar we nu, bij de oogst, geen extra cent voor krijgen. We hebben bedrijven waar de boerin uit werken gaat om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen en we zien nieuwe spelers met bakken poen in onze grondmarkt binnendringen.

Laat je dus niet meer wijs maken dat ‘business as usual’ nog echt bestaat. Niet voor ons in elk geval, niet voor de gewone boer. Wij kreunen steeds vaker onder de hitte, de werklast en de druk op de grondenmarkt. THE SURVIVAL OF THE FATTEST?

Je mag in dat opzicht niet vergeten dat de GLB-subsidies gelinkt blijven aan het aantal hectares dat we bewerken. De bedrijven met het meeste aantal hectaren zullen dus nog steeds de meeste subsidies krijgen. Het is bekend dat 80% van alle GLB-subsidies gaan naar 20% van de ontvangers. Hoe groter, hoe meer geld, maar is het ook hoe groter, hoe beter? Het betekent alleszins dat onze jongeren, de nieuwe generatie boeren die onze bedrijven willen overnemen zich mogen voorbereiden op vele jaren bikkelharde concurrentie en strijd om toegang tot de grond om te bewerken. Want als een soort van sneeuwbaleffect zullen de groten van vandaag morgen nog groter zijn en nog meer vet op hun soep zien drijven.

Laat het duidelijk zijn dat de meerderheid van de Vlaamse, meer zelfs, de meerderheid van de Europese boeren niet bij die ‘groten’ van Europa behoort. Ook in mijn regio ten westen van Brussel zijn de grote jongens op de Europese schaal kleine garnalen. Een subsidiebeleid dat al zoveel jaren vooral de groten beloont, is een roekeloos beleid.

Europa wil nu gaan afkloppen op een geldverslindend GLB waar we niet alleen ‘bigger is better’ in lezen, maar ook ‘business as usual’. Alsof we doodleuk heel deze hannekesnest nog eens 100 jaren kunnen laten voortrazen. LANDBOUW ZAL ECOLOGISCH ZIJN OF DUUR.

Dat Europa nu opnieuw kiest voor business as usual is een aanfluiting voor deze realiteit. Toch blijven sommige boeren beweren dat deze politiek beter is dan een verstrenging van het subsidiebeleid op groene punten. In onze huidige bedrijfscontext lijkt het vaak een nachtmerrie dat we rekening moeten houden met bodemvruchtbaarheid, kleine landschapselementen, oppervlakte- en grondwater of – godsamme – akkervogels.

Maar niets is minder waar. Moesten al onze boerenorganisaties en de beleidsmakers rekening houden met de prognoses voor de nabije toekomst, dan zouden we die ‘verstrenging’ omhelzen. Dan zouden we blij zijn dat we subsidies krijgen om onze boerderijen beter af te stemmen op het leven op en rond onze akkers. Het voorstel dat nu voorligt, is een valstrik. Niet alleen is de aarde niet meer in staat om nog meer geweld op onze akkers te slikken. Ook de financiële sector zal binnen afzienbare tijd niet meer meebewegen met ons.

De Europese Unie werkt momenteel immers aan de herziening van een verordening die ervoor zorgt dat bij elk financieringsrisico door een commerciële bank genomen – bijvoorbeeld in de vorm van leningen – er een bepaald kapitaal in onderpand moet worden genomen en dus als een soort van reserve ìn de bank moet blijven zitten. Hoe minder duurzaam een investering of lening, hoe groter dat onderpand zal moeten zijn. Investeren in landbouwbedrijven die niet letten op waterreserves, op biodiversiteit, op bodemleven en op de capaciteit van de bodem om koolstof op te slaan zal moeilijker worden voor de banken… En die leningen zullen dus duurder worden voor ons.

Elke vorm van landbouw die niet aangepast is aan de klimaatverandering, de omgeving niet respecteert en die binnen de bedrijfsgrenzen geen veerkracht opbouwt door een verstandige vermarkting, zal minder gemakkelijk kredieten krijgen. En als ze die al krijgt, zal dat tegen een enorme rentevoet zijn. Het is niet voor niks dat de nieuwe feodale voedselgiganten en grootgrondbezitters nu ineens mee zijn met bioscenario’s. Die hebben heel goed de prognoses van de bankensector gelezen. Zij denken er niet alleen aan om nu zoveel mogelijk te ‘cashen’, ze denken vooral strategisch aan hun winsten van morgen.

Een Europees Landbouwbeleid dat ons nu laat voortboeren zoals we het de voorbije decennia deden, is dus een landbouwbeleid dat ons in een doodlopende straat stuurt. En het zullen niet de boerinnen zijn die zich met ‘hun groten tractor’ in die doodlopende straat kunnen keren. Wij zullen in die straat simpelweg verrekken. Daarom is het ook de plicht van alle Vlaamse, Federale en Europese politici om tegen de voorliggende GLB-hervormingen te stemmen.

Laat u niet misleiden door de plotse haast van de lobbyisten van de agro-industrie. Gedreven door angst voor de verandering van een Europese Green Deal, duwen ze nu rap rap de Europese boerinnen en boeren richting afgrond.

Lees voor één keer niet het PR-praatje van de lobbykoepel Copa-Cogeca, maar lees de eisen van La Via Campesina. Deze wereldwijde vereniging van boerinnen en boeren vraagt om grondige hervormingen … Voor een landbouw met toekomst. Voor uw boeren van morgen.

TIJS BOELENS, BOER EN BESTUURDER VAN BOERENFORUM

https://krant.landbouwleven.be/…|VL_LANDBOUW,2020-11-05,GENERALE,1|4

Hof vraagt EU-Commissie om staatssteun te onderzoeken bij verkoop OCMW-gronden

3 NOVEMBER 2020

Het hof van beroep in Gent heeft nog geen oordeel geveld omtrent de verkoop van 72 percelen landbouwgrond in Nederland. Een landbouwer vroeg om de verkoop nietig te laten verklaren. Fernand Huts, de topman van Katoen Natie, kocht de gronden van het Gentse OCMW in 2016. Volgens de landbouwer ging het om staatssteun. Het hof wil nu dat de Europese commissie de zaak verder uitspit.

Huts had de 72 percelen, goed voor 450 hectare landbouwgrond in Zeeuws-Vlaanderen, kunnen kopen via zijn Luxemburgse vennootschap voor 17,5 miljoen euro. Een Belgische boer verzette zich echter tegen de verkoop. “De gronden zijn geregistreerd als 72 percelen en moesten daarom in verschillende loten verkocht worden”, pleitte advocaat Nic Reynaert. “Vergelijk het met een kunstcollectie. Iemand die tien Picasso’s heeft, gaat die toch ook niet in één lot verkopen? Uit geen enkel stuk van het OCMW blijkt dat de verkoop van de 72 percelen in een stuk meer opgebracht zou hebben dan ze afzonderlijk te verkopen.”

Reynaert vindt de verkoop discriminerend en enkel bedoeld voor mensen die veel geld hebben. Bovendien vindt hij dat de gronden onder de prijs werden verkocht. “Het stuk grond was 20 miljoen euro waard volgens het taxatieverslag, en in 2016 was dat al 22,5 miljoen. Dat is een reële staatssteun van 5 miljoen euro bij een verkoop voor 17,5 miljoen euro.” Hij vraagt daarom de nietigverklaring van de verkoop, iets wat in eerste aanleg werd afgewezen.

Het hof van beroep in Gent oordeelde nog niet over de zaak. Het stelt wel vragen bij het feit dat de 72 stukken grond in een stuk werden verkocht en vraagt daarom bij tussenarrest aan de Europese Commissie om de zaak rond staatssteun te onderzoeken en hieromtrent advies te verlenen.

Reynaert reageert opgetogen op de uitspraak. “Als we in het ongelijk waren gesteld, had ik sowieso een proces aangespannen bij de Europese Commissie. Ik heb nog even gewacht om geen twee procedures tegelijk te laten lopen, maar dat het hof van beroep nu zelf om een advies vraagt, kan ik enkel toejuichen. Ik heb het arrest nog niet kunnen inkijken, maar het oordeel is alvast positief”, aldus nog Reynaert.

De zaak wordt voor het hof in Gent verder gepleit op 15 juni 2021.

Bron: Belga

Colruyt: van de laagste prijs naar de duurste grond

Wordt landroof nu ook een Belgisch fenomeen?

In Gent loopt een proces tegen Fernand Huts, die maar liefst 450 hectare grond kocht van het Gentse OCMW. Vandaag wil ook Colruyt Group grote stukken landbouwgrond opkopen. Dat is problematisch, stelt Zeronaut-blogger Luc Vankrunkelsven, want voor de “gewone” boer worden grondprijzen onbetaalbaar.

Wereldwijd is een opbod gaande om gronden te verwerven. Onder andere in de Braziliaanse Cerrado kopen Amerikaanse, Nederlandse, Duitse en Zweedse pensioenfondsen via tussenpersonen (grileiros) illegaal gronden op. De traditionele volkeren die er van oudsher wonen, worden verjaagd, vergiftigd, vermoord.

In Afrika en andere continenten kennen we ook zo’n fenomenen van landgrabbing of landroof. De toekomst met petroleumtekorten wordt namelijk intens voorbereid door multinationals: alles wat nu op basis van petroleum gemaakt wordt, willen ze vervangen door – vooral — suikerriet. Dat is mogelijk met de combinatie van nanotechnologie en synthetische biologie.

Multinationals zoals Chevron, Shell, Monsanto/Bayer, Cargill en anderen kopen gronden op en voeren zo de druk op tussen voedsellandbouw in handen van boeren en ‘landbouw’ in hun eigen dienst.

Terug naar de middeleeuwen?

Formeel gezien is de boer zelfstandig, maar hangt hij niet al te dikwijls af van de dictaten van de bank?

In dit bredere plaatje past de beslissing van Colruyt Group om landbouwgrond op te kopen voor de teelt van producten die in zijn supermarkten verkocht zouden worden. De reacties van Boerenbond en Algemeen Boerensyndicaat (ABS) zijn heftig. ABS verwijst zelfs naar de middeleeuwen, die tijd waarin de vazal in dienst van de kasteelheer, leenheer, werkte.

De boer zou zo zijn vrijheid en zelfstandigheid kwijt geraken. Maar is de overblijvende boer de laatste decennia nog zo vrij? Formeel gezien is de boer zelfstandig, maar hangt hij niet al te dikwijls af van de dictaten van de bank?

Kleine boeren moesten sinds de jaren 1960 wijken omdat ze “niet efficiënt” waren. Hun gronden werden opgekocht door collega’s, die zelf bovendien moesten investeren in machines, stallen, etc. Schulden en rente zijn nu hun deel. Zelfdoding komt dan ook vaak voor in de land- en tuinbouwsector.

Vele grondloze boeren zitten sinds diezelfde jaren zestig gekneld in contracten met de veevoedersector, slachthuizen, vleesverwerking en supermarkten. Ze doen aan contractteelt in dienst van de integratoren, die minstens drie schakels van de ketting in handen hebben, bv. toelevering veevoeder, levering varkens, slachthuis. Over deze situatie van “integratie” gaf Wervel in de jaren 1990 vier kranten uit. Ze zijn nog verkrijgbaar, leesbaar en leerzaam.

Te veel rollen…

De Boerenbond wijst Colruyt terecht door te stellen dat het bedrijf te veel rollen opneemt. Maar moet de Boerenbond qua rollen en machtsconcentratie niet even in eigen boezem kijken? Het is een syndicaat, maar in de Boerenbondholding MRBB is ze ook de grootste veevoederleverancier in België. De vele rollen in de banksector (voorheen CERA, nu KBC), in toeleverings- en afnamebedrijven worden beschreven in het ophefmakende boek ‘100 jaar boeren’.

Het is de laatste decennia een wereldwijd fenomeen dat de macht van de Carrefours, Walmarts, Delhaizes en Colruyts exponentieel groeit.

Colruyt maakt zijn nieuws wereldkundig in de context dat de laatste jaren OCMW’s en Kerkfabrieken massaal hun gronden verkopen. Denk maar aan het geval Huts, die in één klap 450 hectare landbouwgrond van OCMW Gent kocht. Daar kon geen enkele boerende boer tegenop, ook al hebben velen behoefte aan wat grond. Een rechtszaak van gedupeerde boeren versus speculant Huts loopt daarom nog in Gent.

Supermarkten zijn prijszetters, de meeste boeren zijn prijsnemers. Ze moeten de dictaten die in de voedselketen heersen, aanvaarden of wijken. Het is eveneens een wereldwijd fenomeen dat de laatste decennia de macht van de Carrefours, Walmarts, Delhaizes en Colruyts van deze wereld exponentieel groeit. Zelfs in die mate dat gigantische voedingmultinationals zoals Nestlé en Unilever allianties willen aangaan met ngo’s om deze wereldwijde macht wat te counteren.

Als we naar het Belgische niveau kijken, dan is Colruyt Group de grootste Belgische supermarktketen. Het marktaandeel in België van de ketens Colruyt laagste prijzen, Okay en Spar is 32,1 procent.

Gronden voor boeren onbetaalbaar

Ondertussen worden de gronden in Vlaanderen onbetaalbaar. Uitschieter is West-Vlaanderen, omwille van diepvriesgroenten, vooral voor de export. Ook het feit dat ons kleine België nummer één is in export van aardappelproducten, maakt dat de grondprijzen stijgen en het bodemleven verarmt. Toch ondersteunen zowel de Vlaamse minister van Landbouw Crevits als de Waalse overheid, de aardappelsector ieder met 10 miljoen euro. Reden? Door de coronacrisis raakte de “sector” zijn aardappelen niet kwijt.

Tenslotte is er de “verpaarding” en vertuining van het landschap. Kapitaalkrachtige beleggers kopen gronden en hoeves op om paarden te houden, de sport van vermogende middenklassers. Landbouwgronden worden tuinen rond opgekochte boerderijen.

Al deze fenomenen samen maken dat toegang tot grond voor jonge boeren dikwijls een verre droom is. De vzw De Landgenoten probeert dat te verhelpen, maar ook voor deze organisatie zijn de prijzen onhoudbaar. Daarom probeert De Landgenoten nu allianties te smeden met gemeentebesturen om publieke gronden voor biologische landbouw te reserveren. Er zijn al enkele inspirerende voorbeelden. Hoop doet leven.

Woensdag 7 oktober 2020 – PETITE FOIRE ANDERLECHT

Woensdag 7 oktober 2020 – PETITE FOIRE ANDERLECHT
Le champ du Chaudron :Rue du Chaudron 62 , 1070 Anderlecht, 14h – 22h
https://www.facebook.com/events/687042808834676
#StopMercosur #StopEUMercosur

Waar: Champs du Chaudron, Rue du Chaudron 62 in Neerpede, 1070 Anderlecht
Wanneer: woensdag 7 oktober 2020
Deuren open om 14.00 uur, officieel einde om 22.00 uur.

**
!! Belangrijk : Inschrijvingen via nomercosur@riseup.net  
… Dit is nodig omwille van COVID. 
Breng graag je eigen beker, bord en bestek mee.

Onze ‘toppolitici’ en de zakenwereld slagen er weer in om een nieuw handelsakkoord vorm te geven. Terwijl wij op het terrein elke dag opnieuw bouwen aan een sterke lokale economie met voedselzekerheid voor iedereen, rollen ze de rode loper uit voor Mercosur. In een wereld die wordt geregeerd door multinationals en big business is er geen plaats meer voor de gewone mens in de straat of de alledaagse boer.in op haar veld. Dat willen we aantonen door onze getuigenissen uit de Zennevallei en de getuigenissen over de strijd van de Latijns-Amerikaanse bevolking. We willen aan de politiek tonen dat onze strategie er één is van grenzeloze solidariteit en voedselsoevereiniteit. Op deze Petit Foire willen we goed nadenken hoe we als sociale bewegingen gaan reageren op de vrijhandelsakkoorden van morgen. 
Samen met Brusselaars.essen, Latijns-Amerikaanse organisaties, NGO’s, vakbonden en boerensyndicaten willen we nagaan hoe we hierop reageren. Van onderop!

Programma :
14h Welkom
14h30 Een uitwisseling van ervaring van boer.innen in de Zennevallei (Brussel en omgeving) en in Latijns-Amerika: Wat staat er op het spel in het dagelijks leven van boeren?
PAUZE
16h30 Het vrijhandelsverdrag Mercosur en haar kompanen (TISA, CETA…). Wat zijn ze? Wat is hun impact? 
17h Hoe kijken boeren naar de Mercosur, in België en elders + Mercosur-onderhandelingen in Brussel, wat doen we?
Afsluitend optreden van Awa Keme Kemo

Workshop en doorlopende info: 
-> Natuurlijk verven van wol
-> Las Insumisos, solidariteitscollectief met de Chileense en Latijns-Amerikaanse strijd
-> FAP – Fabriek Paysanne, werktuigencollectief voor boer.innen

Andere partners van onze Petite Foire:
De Groentelaar
Las Insumisos 
De FAP
MAP

CETA en Mercosur onder vuur bij Gentse protestactie

24 SEPTEMBER 2020

Verschillende organisaties, waaronder Boerenforum, Flemish Milk Board (FMB), Extinction Rebellion en de gele hesjes, hebben woensdag actie gevoerd in de haven van Gent tegen de invoering van enkele tonnen diepgevroren vlees uit Canada. De vrijhandelsverdragen CETA en Mercosur moeten volgens de actievoerders op de schop.

Net in tijden van corona is het bijzonder cynisch dat de EU zulke handelsakkoorden blijft verdedigen, vinden de organisaties. “De verspreiding van zo’n virus heeft juist te maken met de wereldwijde handel van grote hoeveelheden voedsel tussen de ene en de andere kant van de wereld”, stelt Raf Verbeke van de gele hesjes. “Middenin COVID-19 nog meer overproductie stimuleren vinden wij absoluut geen goed idee.”

De actievoerders hekelen ook de hypocrisie van het Gentse stadsbestuur dat “enerzijds oproept om lokaal te kopen en zich profileert als voorstander van korte keten, en anderzijds toelaat dat 80.000 ton diepgevroren vlees uit Canada de Gentse haven binnenkomt”. Ze roepen op om moed te tonen en het vlees niet toe te laten in de haven, om zo de lokale boeren te steunen.

Het CETA-verdrag werd in 2017 beklonken tussen de Europese Unie en Canada. Hoewel het pas volledig in werking kan treden als alle lidstaten het akkoord geratificeerd hebben, is een groot deel van het verdrag in september 2017 al ingegaan waardoor de handelstarieven zijn afgeschaft of verlaagd. Ondertussen hebben 13 EU-lidstaten hun goedkeuring gegeven.

Tegenstanders van het verdrag vrezen dat het afbreuk zal doen aan de hoge Europese standaarden. Ze hebben ook een probleem met de import aan nultarief van 65.000 ton rundvlees en ruim 80.000 ton varkensvlees en de afgesproken importquota voor suiker en bio-ethanol uit Canada.

Wij willen een nieuwe start voor een handelsbeleid dat eerlijke prijzen mogelijk maakt, het klimaat beschermt en de mensenrechten garandeert

Tanja Van Poecke – Flemish Milk Board

Mercosur: “geen correcties, maar volledige heroriëntatie”

Ook het handelsverdrag met de Mercosur-landen werd op de korrel genomen. “Wij willen geen correctie, maar een nieuwe start voor een handelsbeleid dat eerlijke prijzen mogelijk maakt, het klimaat beschermt en de mensenrechten garandeert”, zegt Tanja Van Poecke, woordvoerder van FMB.

Het Mercosur-akkoord, dat in juni 2019 werd gesloten met Brazilië, Argentinië, Paraguay en Uruguay, voorziet in een hogere invoer van rundvlees, gevogelte, varkensvlees suiker, biobrandstoffen en soja. “Voor bepaalde zuivelproducten is ook een bilaterale openstelling van de markt voorzien, hoewel deze markten al onder grote druk staan”, aldus Van Poecke. “Bovendien is er geen gelijk speelveld want de Europese productiestandaarden liggen een pak hoger. De toenemende en ongecontroleerde invoer uit de Mercosurlanden verhoogt de kostendruk nog meer op de Europese landbouwfamilies. Dit handelsbeleid en de discrepanties tussen de productie, de milieunormen en de sociale normen, ten voordele van de agro-industrie, versnellen de achteruitgang van de boeren aan beide zijden van de Atlantische Oceaan.”

FMB pleit daarom voor een Europees handelsbeleid dat gebaseerd is op eerlijke prijzen, kwalitatieve voeding met een regionale productiestructuur, oog voor dierenwelzijn en een bescherming van het klimaat en de biodiversiteit.

https://vilt.be/nl/nieuws/ceta-en-mercosur-onder-vuur-bij-gentse-protestactie