Boerinnen en landarbeidsters samen op de Wereldvrouwenmars van 8 maart 2022

Op dinsdag 8 maart stapt een groot collectief aan boeren- en boerinnenorganisaties en hun bondgenoten mee in de Wereldvrouwenmars ter gelegenheid van de Internationale Vrouwendag. Het collectief vraagt aandacht voor de rol die vrouwen spelen in de geglobaliseerde voedselsystemen en de discriminatie waarmee ze worden geconfronteerd. 

dinsdag 8 maart 2022 in Brussel, vanaf 16:00 uur, aan het Albertinaplein – Kunstberg Brussel.https://www.facebook.com/events/912345349399404

We moeten het dringend hebben over de rol van boerinnen en landarbeidsters in onze voedselsystemen”, zegt Ingrid Pauwels van Voedsel Anders. “Zowel in het Globale Noorden als in het Globale Zuiden spelen vrouwen een essentiële rol in elke schakel van onze voedselsystemen, van bij de boer tot op ons bord, en zijn ze vaak de drijvende kracht achter de transitie naar duurzaamheid. Tegelijkertijd zijn boerinnen en rurale vrouwen slachtoffer van discriminatie op basis van hun geslacht, klasse en afkomst. Zonder vrouwen en hun onzichtbaar en vaak ongewaardeerd werk zouden onze voedselsystemen nochtans niet werken.” De FAO schat dat vrouwen verantwoordelijk zijn voor de helft van de voedselproductie in de wereld, maar ze hebben minder toegang tot grond en andere productiefactoren, halen minder inkomen uit hun arbeid en krijgen geen gelijke kansen.

Klassiek rollenpatroon

Ook in België werken veel vrouwen in de primaire productie of in de verwerking. Landbouw is echter nog steeds een mannelijke bezigheid in onze collectieve verbeelding. Het statuut van de meewerkende echtgenote in Vlaanderen geeft maar een beperkte erkenning en waardering aan de veelzijdige taken die vrouwen op boerderijen opnemen. In de landbouwstructuren (vakbonden, coöperaties, enz.) komt de hiërarchie tussen mannen en vrouwen tot uiting in de zeer geringe vertegenwoordiging van vrouwen.

Op de boerderij blijft de klassieke rolverdeling tussen mannen en vrouwen de organisatie van het werk bepalen. Zo zijn boerinnen vaak verantwoordelijk voor het melken, de administratieve werkzaamheden en de verzorging van de kalveren. Hoewel onmisbaar, worden deze ‘onzichtbare’ taken niet naar waarde geschat. Bovendien werken veel boerinnen dubbele (of zelfs driedubbele) shiften, aangezien ze daarnaast het huishouden doen en voor eventuele kinderen zorgen. Onderzoek van de afgelopen decennia laat zien dat vrouwen gemiddeld 58% onbetaalde arbeid verrichten, tegenover 40% bij mannen in de Vlaamse huishoudens. 

Drijvende kracht voor duurzaamheid

Boerinnen en landarbeidsters zijn niet enkel en alleen slachtoffer van de geglobaliseerde en industriële voedselsystemen, ze zijn ook de motor van verandering richting duurzame, gezonde en eerlijke voeding. Vrouwen investeren met succes in de verwerking van landbouwproducten, in korte ketens en fair trade initiatieven. Ze zijn volgens de cijfers zelfs meer begaan met de gezondheid van hun families en onze aarde en het gemeengoed dan gewasopbrengst. De inspirerende voorbeelden mogen, volgens Astrid Ayral van FUGEA, echter de situatie van duizenden vrouwen die vaak in de schaduw werken van hun echtgenoot, mannelijke collega’s en landeigenaars, niet verbloemen. 

Het is van essentieel belang dat de rol die vrouwen in onze voedselsystemen spelen, wordt erkend en gewaardeerd en dat de discriminatie die zij vaak nog ondervinden, wordt bestreden. “We moeten het onbetaald en ongewaardeerd werk van vrouwen en boerinnen zichtbaar maken en niet langer als vanzelfsprekend beschouwen.”Agro-ecologie benoemt de strijd voor boerinnen rechten en stelt een landbouwpraktijk voor die het hoofd wil bieden aan voedsel-, klimaat- en milieu-uitdagingen”, zegt Fairouz Gazdallah van Solidagro

Samen in actie

Daarom mobiliseren de boerinnen en hun bondgenoten zich ter gelegenheid van de Internationale Vrouwendag door als verenigd blok mee te lopen in de Wereldvrouwenmars op dinsdag 8 maart 2022 in Brussel, vanaf 16:00 uur, aan het Albertinaplein.

Contact voor inhoud:

  • Ingrid Pauwels (Voedsel Anders) -0484/43.14.13
  • Suzy Serneels (Broederlijk Delen) – 0484/26.18.24
  • Fairouz Gazdallah (Solidagro) – 0486/89.57.47

Contact voor de actie: 

  • FairouzGazdallah (Solidagro) – 0486/89.57.47

Facebook Event : https://www.facebook.com/events/912345349399404

Solidariteit met Oekraine en oproep om mensenrechten te respecteren

logomedium.png

Persbericht                                                                             25 Februari 2022, Brussel

ECVC betuigt zijn diepste solidariteit met het Oekraïense volk en roept op om de mensenrechten te respecteren.

De Europese Coördinatie Via Campesina, een Europese boerenorganisatie die momenteel 31 nationale en regionale organisaties van boeren, landarbeiders en plattelandsbewoners samenbrengt uit 21 Europese landen, betuigt haar diepste solidariteit met het Oekraïense volk en roept op tot het strikt respecteren van de mensenrechten.

Wij roepen op tot een onmiddellijke stopzetting van de militaire actie.

De afgelopen weken hebben wij met grote bezorgdheid de oplopende spanningen in de regio gevolgd. Er is plattelandsbevolking die zich in de frontlinie bevindt, zonder stem en heel kwetsbaar. In elke oorlog is de burgerbevolking, en in het bijzonder de plattelandsbevolking, het eerste en meest onzichtbare slachtoffer. Onze zusters en broeders in Oekraïne worden nu gebombardeerd en zitten gevangen in een conflict tussen grootmachten.

Europa heeft in het verleden reeds veel geleden onder verdeeldheid. Vandaag willen we niet langer pionnen zijn van een geostrategisch spel dat geen oog heeft voor de belangen van de mensen. Wij willen vrede en democratie. We willen zelf beslissingen kunnen maken, hierbij is voedselsoevereiniteit een essentieel element in het recht op zelfbeschikking.

ECVC staat voor internationale waarden over de grenzen heen. Als zodanig is voor ons de solidariteit met onderdrukte plattelandsbevolking van fundamenteel belang. Zij lijden onder de gevolgen van oorlog, economisch geweld en diefstal van hulpbronnen. Ondertussen zijn al tienduizenden burgers en boeren  uit Oekraïne op de vlucht naar de buurlanden. Wij zullen actie ondernemen om een waardige opvang voor deze vluchtelingen te bevorderen en te organiseren. Wij doen een oproep aan de Europese

Unie om alle nodige middelen ter beschikking te stellen zodat we de vluchtelingenstroom, die deze oorlog nu al met zich meebrengt, kunnen opvangen.

Wij roepen onze lidorganisaties en bondgenoten op hun stem te verheffen en hun solidariteit te tonen en samen het einde van de oorlog te eisen. Er moet een diplomatieke oplossingen komen om de vrede in de regio te herstellen. Wij staan samen met  boeren en burgers die op het platteland en in de steden van Oekraïne wonen, die zich blijven verzetten ter verdediging van de mensenrechten.

Grond voor voedsel, niet voor bombardementen!

Boeren samen voor vrede!

Vrede in Oekraïne!

Contactpersonen:

Attila Szocs, Coördinatiecomité van ECVC – +40 771 405 819 – NL, RO

Morgan Ody, Coördinatiecomité van ECVC – +33 626 97 76 43 – Frankrijk – FR, EN

E-mail: press@eurovia.org

Boerenforum “AUTONOMIE” 1-maart Destelbergen

inschrijven: https://forms.gle/NNmKjeUPzNhFnJrLA
Op 1 maart zijn we te gast op plukboerderij GRONDIG, Kruisdreef 8 te Destelbergen. Boeren Benny, Elise en Koen verwelkomen ons op hun CSA-boerderij.

Vanaf 9u nodigen we boeren en boerinnen uit om samen te zitten rond autonomie. We willen rond 2 belangrijke thema’s in overleg gaan:

– kleinschalige veehouderij
– eigen plantgoed opkweek

Met deze wintermeeting willen we boeren samenbrengen, naar elkaar luisteren en van elkaar leren. Iedereen welkom met je problemen en ook je oplossingen!

Wat zijn onze grootste belemmering op ons bedrijf om autonoom te kunnen werken?
Wat houdt er ons tegen om aan de slag te gaan met dieren op de boerderij en opkweek van plantgoed?
Hoe pakken andere boeren dit aan?
Op welke manier heb jij het aangepakt?
Wat hebben we nodig om de nodige autonomie op ons bedrijf te krijgen?

Heb je nog vragen neem gerust contact op: boerenforum@gmail.com / 0494 624425

NYÉLÉNI VERKLARING VAN HET INTERNATIONALE FORUM VOOR AGRO-ECOLOGIE

Dit jaar vertaalden we samen met Toekomstboeren de “NYÉLÉNI VERKLARING VAN HET INTERNATIONALE FORUM VOOR AGRO-ECOLOGIE”.

In 2015 kwamen afgevaardigden van diverse organisaties en internationale bewegingen samen in Mali. Zij waren de vertegenwoordigers van kleinschalige voedselproducenten en consumenten, agro-ecologische boeren, inheemse volkeren en gemeenschappen (met inbegrip van jagers en verzamelaars), familiale boeren, landarbeiders, herders en pastorale veehouders, vissers en mensen uit de stad

En samen schreven ze de fundamenten van de agro-ecologische landbouw, een manifest voor onze beweging.

Dankzij diverse organisaties kunnen we vandaag een prachtige brochure verspreiden en hopen wij van harte dat dit document aanwezig zal zijn op elke samenkomst die landbouw gerelateerd is.

Je kan de brochure via deze link downloaden.

Grond voor Voedsel! – “Iedereen toegang tot gezonde voeding”

Tijs Boelens – Boerenforum (Version française en bas)

De boeren en de boerinnen staan deze decembermaand weer op straat. Ronkende tractoren en boze blikken. De zwaailichten flikkeren als hooivorken op in het winterlicht.

Met het Boerenforum struinen we door de eisenpakketten en willen we onze collega’s steunen. Maar we willen ook nuance. We willen geen doldraaiend landbouwmodel dat de grenzen van de planeet verpulvert en onze collega’s in het Zuiden op droog brood zet. Wij, de boeren en boerinnen die mee sleutelen aan onze organisatie en aan een duurzaam landbouwmodel, wij willen een eerlijk landbouwbeleid. We willen dat de primaire sector ook voor de boer en de boerin brood op de plank brengt, en niet alleen voor de toeleveranciers, adviseurs, verdelers en verwerkers. Een correct loon voor correct werk.

We willen niet schieten op de Europese ambities van Farm to Fork of de Green Deal. We vinden dat deze ambitieuze Europese plannen om een duurzame toekomst uit te stippelen hoogdringend zijn en kansen bieden om naar een veerkrachtig landbouwmodel te evolueren. Tegelijkertijd lijkt het wel of onze EU-politici de vergroening van Europa willen uittekenen volgens de lijnen van de geglobaliseerde wereldmarkt. In het harde blauw van de neoliberale traditie. Er is dan ook geen sprake van de broodnodige aanpak van de uitwassen van die harde economie en marktregulatie.

Het credo van het Europese Landbouwbeleid van de jaren ‘60 tot nu was: “The bigger the better”. Door de subsidiekraan, de chemielobby en de onderhandelingen met de grootbanken werden de Vlaamse boeren en boerinnen steeds opnieuw aangespoord om te blijven groeien. Maar dat ging ten koste van de natuurgebieden die kreunen onder de menselijke activiteit. Met een nieuwe stikstofwetgeving staat een noodzakelijke afbouw van de veestapel in de steigers. Maar hoe valt dat te rijmen met het beleid van de voorbije 60 jaar? En hoe geven we onze landbouwers een degelijke toekomst in het nieuwe model zonder hun goedkoop weg te saneren? ABS en Bioforum bonden alvast de kat de bel aan met hun open brief en ook wij vragen een degelijk stikstof beleid dat de kleine en echte familiale bedrijven op de rails houdt.

Bij het Boerenforum willen we dat Europa een nieuw credo handteert: In plaats van “nooit meer honger” is het tijd voor “Iedereen toegang tot gezonde voeding”. Zou dat niet eens echt vernieuwend zijn? En zou ons dat ook eens niet weg helpen van dat vermaledijde individuele schuldmodel, waarbij zowel de consument als de boerin en boer met de vinger worden gewezen.

In dat opzicht is de analyse van Dirk Draulans (Knack, 30/11/2021) frappant. Hij raakt enkele pijnlijke punten aan, maar verzandt dan in een zoektocht naar de zwarte piet. Met het Boerenforum geloven we echter al enkele jaren niet meer in zwarte pieten en na de rampzalige faillissementen in onze boerenmiddens geloven we ook niet meer in de subsidie-Sinterklaas die wou dat we groot zouden worden. En dat brengt ons bij een correcte visie, een maatschappelijke visie. Niet de boer of het bord is schuldig. Geen enkele boerin of boer is schuldig. Wij hebben braaf de markttendensen, de lenings- en de subsidievoorwaarden gevolgd.

Een agro-ecologisch, kleinschalig en gemoedelijk landbouwmodel heeft toekomst. En het is dat landbouwmodel of een razende snelweg  van de agro-industrie, met steeds zwaardere tractoren, steeds meer camions met in- en exportgoederen en steeds legere landschappen. Het eeuwig credo dat een gemoedelijk landbouwmodel onze regio niet kan voeden is daarbij ondertussen achterhaald. Ons landbouwmodel zet met veel minder brandstofverbruik en zonder een dolgedraaide soja-caroussel voldoende voedsel aan land voor een samenleving met een agro-ecologisch consumptiepatroon. 

Geen nood beste vleesliefhebber: daar horen ook pensen bij en af en toe eens “nen goeie biefstuk”. Die pensen en die biefstuk komen dan wel van een type veehouderij waarbij het vee hand in hand gaat met de ontwikkeling van natuurgebieden en het onderhoud van ons landbouwlandschap, of van een varkens- of pluimveehouderij die zich toelegt op de verwerking van de reststromen.

Die extensievere benadering van de veeteelt loont in crisistijd. De graanprijzen op de internationale markt schieten momenteel de hoogte in. Boerderijen die de internationale markt om te voorzien in hun veevoeders gaan in deze crisis door de knieën. De uitbuiting van goedkope arbeidskrachten in het zuiden en de productie van soja ten koste van regenwouden konden dat landbouwmodel blijkbaar niet afstoppen, maar in een wereld van klimaatverandering en internationale spanningen is de keuze voor dat gemoedelijkere landbouwmodel ‘common sense’.

Vanuit die maatschappelijke visie willen wij de kaart trekken van de kleine spelers in onze landbouw. Qua schaal en vaak ook qua praktijk zijn zij klaar voor een transitie, maar de overheden en de onderzoeken schieten te kort. Ze komen langs voor controles en houden die kleine boerderijen met hun subsidiebeleid geknecht, in plaats van hen in de goede richting te helpen.

Met Boerenforum staan we klaar om een steunpunt uit te bouwen zoals het Waalse DiversiFERM. Zij helpen boerderijen voor wie de economische maalstroom te hard wordt  en houden daarbij rekening met hun financiële mogelijkheden. We willen net als onze Waalse partnerorganisatie FUGEA de autonomie van landbouwbedrijven verhogen en de transitie naar een landbouwmodel met toekomst mogelijk maken. Maar we kunnen dit niet alleen, als kleine speler. De EU heeft ambitie met de Green Deal. Ze heeft ook het budget om dit waar te maken: meer dan ⅓ van het Europese budget gaat immers naar landbouw. Dit moet dienen om aan boeren duidelijk te maken dat we gas moeten terugnemen. Om geld vrij te maken zodat op de autostrade van de industriële landbouw afritten kunnen worden aangelegd, afritten naar de kleine veldwegen van de boerenlandbouw. 

Onze eisen:

  • Een einde aan het individueel schuldmodel – geen milieuonvriendelijke boerderijen bestraffen, maar hen uit de impasse helpen.
  • Markt en prijs regulatie die een regionale voedselstrategie bevordert en druk wegneemt bij alle boeren, zowel regionaal als buiten Europa.
  • Toegang tot landbouwgrond, gebouwen en woonst worden bevoorrecht aan producenten van ons regionaal voedsel: “grond voor voedsel”.  Beleid biedt hierover rechtszekerheid tijdens de volledige loopbaan.
  • De nodige middelen voor een echte korte keten: een onafhankelijke en openbaar logistiek netwerk tussen boer, verwerker en lokale winkel. En praktische ondersteuning aan boerinnen en boeren die zich organiseren om die korte keten op een eerlijke manier uit te bouwen   
  • Inkomenszekerheid voor boerinnen, boeren en netwerken tijdens hun zoektocht en transitie naar duurzame technieken en robuuste rassen die aangepast zijn aan de Vlaamse landbouwrealiteit.
  • Een Gemeenschappelijk Landbouw Beleid dat boeren en boerinnen ten volle ondersteunt om een Green Deal en Farm2Fork te realiseren en gebaseerd is op tewerkstelling binnen het bedrijf en niet op fysieke bedrijfsgrootte. 
  • Steun voor verwerkers die de kaart trekken van de kleinere spelers in onze primaire sector en daarmee de uitdaging aangaan deze kleinere spelers te verenigen en te versterken.
  • Onafhankelijke transitie-adviseurs die boerinnen en boeren helpen om de economische last die op hun bedrijf rust om te zetten in een incentief om te verduurzamen.
  • De Europese en regionale landbouwadministratie wordt omgebouwd van controleorgaan naar een ondersteunende administratie. Landbouw en Visserij zoekt samen met de boer uit waar hij recht op heeft en waar hij nood aan heeft.
  • Erkenning van boerenorganisaties die niet meeheulen met de agro-industrie, maar die boer, natuur en samenleving betrekken in de uitdagingen van de boerenstiel, namelijk voedselproductie die LEF (Lokaal Ecologisch Fair) heeft.   
  • Overheidssteun voor lage inkomens zodat er toegang is tot een duurzaam consumptiepatroon.   
  • Onderbouwd onderwijs in landbouwhogescholen die de landbouwpraktijk vanuit de ecologische bril bekijken en onderricht over ‘voeding’ en verwerking in alle onderwijsniveaus (van de kleuterschool tot het hoger onderwijs).
  • Genieten, veel meer genieten van ons eten en de boerin of de boer in onze buurt.

Noot voor de redactie: voor meer informatie kan u contact opnemen met:

Tijs Boelens, woordvoerder Boerenforum, 0488/994732

Wim Moyaert, coördinator Boerenforum, 0494/624425

email: boerenforum@boerenforum

Des terres pour nous nourrir ! -“Une alimentation saine accessible pour tous”

Tijs Boelens – Boerenforum

Les agriculteurs et agricultrices sont à nouveau dans la rue en ce mois de décembre. Tonnerre de tracteurs et regards furieux. Les gyrophares scintillent comme des fourches dans la lumière d’hiver.

Avec le Boerenforum, nous fouillons dans les revendications et voulons soutenir nos collègues. Mais nous voulons aussi de la nuance. Nous ne voulons pas d’un modèle agricole tordu qui pulvérise les frontières de la planète et laisse nos collègues du Sud au pain sec. Nous, les agriculteurs qui contribuent à façonner notre organisation et un modèle agricole durable, voulons une politique agricole équitable. Nous voulons que le secteur primaire fasse vivre les agriculteurs, et pas seulement les fournisseurs, les conseillers, les distributeurs et les transformateurs. Un salaire équitable pour un travail équitable.

Nous ne voulons pas tirer sur les ambitions européennes de Farm to Fork ou du Green Deal. Nous pensons que ces plans européens ambitieux pour un avenir durable sont urgents et offrent des opportunités pour évoluer vers un modèle agricole résilient. Dans le même temps, il semble que pour nos politiciens européens, le verdissement de l’Europe doive se faire selon les principes du marché mondial globalisé. Dans le bleu dur de la tradition néo-libérale. Il n’est donc pas question de s’attaquer aux excès de cette économie dure et de la réglementation du marché, qui sont pourtant indispensables.

Le credo de la politique agricole européenne des années 1960 à aujourd’hui était : “Plus c’est gros, mieux c’est”. Grâce au robinet à subventions, au lobby des produits chimiques et aux négociations avec les grandes banques, les agriculteurs flamands ont été encouragés à maintes reprises à grandir. Mais cela s’est fait au détriment des réserves naturelles qui gémissent sous l’activité humaine. Avec la nouvelle législation sur l’azote, une réduction nécessaire du cheptel est en vue. Mais comment concilier cela avec la politique menée au cours des 60 dernières années ? Et comment donner à nos agriculteurs un avenir décent dans le nouveau modèle sans faire disparaître leur main-d’œuvre bon marché ? L’ABS et Bioforum ont déjà tiré la sonnette d’alarme avec leur lettre ouverte et nous demandons nous aussi une politique judicieuse en matière d’azote qui permette de maintenir les petites et véritables exploitations familiales sur les rails.

Au Boerenforum, nous aimerions entendre un nouveau credo pour l’Europe de demain : “Une alimentation saine accessible pour tous”. Ne serait-ce pas vraiment innovant ? Et cela ne nous aiderait-il pas également à nous éloigner de ce maudit modèle de responsabilité individuelle, où le doigt est pointé à la fois sur le consommateur et sur l’agriculteur ?

À cet égard, l’analyse de Dirk Draulans (Knack, 30/11/2009) est frappante. Il aborde certains points douloureux, mais s’enlise ensuite dans une recherche de Père Fouettard. Cependant, au Boerenforum, nous ne croyons plus au Père Fouettard et, après les faillites désastreuses dans nos milieux agricoles, nous ne croyons plus au Père Noël Subventions qui voulait que nous grandissions. Et cela nous amène à une vision correcte, une vision sociétale. Ce n’est pas l’agriculteur ou l’assiette qui est coupable. Aucun fermier ou fermière n’est coupable. Nous avons suivi docilement les tendances du marché, les conditions de prêt et de subvention.

Un modèle agricole agro-écologique, à petite échelle et convivial a de l’avenir. Et c’est ce modèle agricole ou une autoroute en furie avec des tracteurs toujours plus lourds, des camions toujours plus nombreuses avec des marchandises d’importation et d’exportation et des paysages toujours plus vides que nous devons choisir. L’éternel credo selon lequel un modèle agricole pacifique ne peut pas nourrir notre région est devenu obsolète. Avec une consommation de carburant bien moindre et sans insensé carrousel de soja, notre modèle agricole produit suffisamment de nourriture pour une communauté ayant un mode de consommation agro-écologique. 

Ne vous inquiétez pas, cher amateur de viande : cela inclut les tripes et un bon steak de temps en temps. Ces tripes et ces steaks proviennent d’un type d’élevage où le bétail va de pair avec le développement d’espaces naturels et l’entretien de notre paysage agricole, ou d’un élevage de porcs ou de volailles spécialisé dans la transformation des flux résiduels.

Cette approche plus extensive de l’élevage est payante en temps de crise. Les prix des céréales sur le marché international s’envolent actuellement. Les exploitations agricoles qui ont besoin du marché international, l’exploitation d’une main d’œuvre bon marché dans le sud et la production de soja au détriment des forêts tropicales sont sur les genoux dans cette crise. Dans un monde marqué par le changement climatique et les tensions internationales, le choix de ce modèle agricole plus pacifique relève donc du “bon sens”.

De cette vision sociétale, nous voulons tirer parti des petits acteurs de notre agriculture. En termes d’échelle et souvent aussi en termes de pratique, ils sont prêts pour une transition, mais les autorités et les enquêtes ne sont pas à la hauteur des attentes. Ils viennent pour des inspections et maintiennent ces petites exploitations en esclavage avec leur politique de subventions, au lieu de les aider dans la bonne direction.

Avec le Boerenforum, nous sommes prêts à développer un centre de soutien comme DiversiFERM, qui aide les exploitations pour lesquelles le tourbillon économique devient trop dur, au regard de leurs possibilités financières. Comme notre organisation partenaire wallonne FUGEA, nous voulons accroître l’autonomie de ces exploitations et permettre la transition vers un modèle agricole d’avenir. Mais nous ne pouvons pas le faire seuls, en tant que petit acteur. L’UE a de l’ambition avec le Green Deal. Elle dispose également du budget nécessaire pour y parvenir : après tout, plus des ⅓ du budget européen sont consacrés à l’agriculture. Cela devrait permettre de faire comprendre aux agriculteurs que nous devons prendre du recul. Pour libérer de l’argent afin de construire des sorties de l’autoroute de l’agriculture industrielle, vers les petites routes de campagne de l’agriculture paysanne. 

Nos exigences :

  • La fin du modèle de la dette individuelle – ne pas pénaliser les exploitations non respectueuses de l’environnement, mais les aider à sortir de l’impasse.
  • Une régulation du marché et des prix qui favorise une stratégie alimentaire régionale et soulage tous les agriculteurs, qu’ils soient régionaux ou non européens.
  • L’accès aux terres agricoles, aux bâtiments et aux logements est privilégié pour les producteurs de notre alimentation régionale : “land for food”.  La politique offre une sécurité juridique à cet égard tout au long de leur vie professionnelle.
  • Les ressources nécessaires à une véritable chaîne courte : un réseau logistique indépendant et public entre l’agriculteur, le transformateur et le magasin local. Et un soutien pratique aux agriculteurs qui s’organisent pour développer cette filière courte de manière équitable.   
  • Sécurité des revenus des agriculteurs, des exploitants et des réseaux pendant leur recherche et transition vers des techniques durables et des variétés robustes adaptées à la réalité agricole flamande.
  • Une politique agricole commune qui aide pleinement les agriculteurs à réaliser un Green Deal et un Farm2Fork et qui est basé sur l’emploi au sein de l’entreprise et non sur sa taille physique. 
  • Soutien aux transformateurs qui relèvent le défi d’unir et de renforcer les petits acteurs de notre secteur primaire.
  • Des conseillers indépendants en transition qui aident les agriculteurs à transformer la charge économique pesant sur leurs entreprises en une incitation à devenir plus durables.
  • L’administration agricole européenne et régionale passe d’un organe de contrôle à une administration de soutien. Avec l’agriculteur, le ministère de l’agriculture et de la pêche détermine ce à quoi il a droit et ce dont il a besoin.
  • La reconnaissance des organisations d’agriculteurs qui ne coopèrent pas avec l’agro-industrie, mais qui impliquent l’agriculteur, la nature et la société dans les défis du métier d’agriculteur, à savoir une production alimentaire qui est LEF (Localement Ecologiquement Juste).   
  • Le soutien du gouvernement aux faibles revenus afin de permettre l’accès à un mode de consommation durable.   
  • L’enseignement dans les lycées agricoles qui envisagent la pratique agricole dans une perspective écologique et l’enseignement de la “nutrition” et de la transformation à tous les niveaux d’enseignement (de la maternelle à l’enseignement supérieur).
  • Apprécier, beaucoup mieux apprécier notre nourriture et l’agricultrice ou l’agriculteur environnant.

Note aux rédacteurs : pour plus d’informations, veuillez contacter :

Tijs Boelens, porte-parole Boerenforum, 0488/994732

Wim Moyaert, coordinateur Boerenforum, 0494/624425

email: boerenforum@gmail.com

oproep #StemDitGLBWeg

Vraag Euro parlementsleden te stemmen tegen dit GLB 2023-2027!

We hebben nog maar een paar uur om geschiedenis te schrijven! Zeg, net als de honderden burgers die op 19 november voor het Europees Parlement stonden, tegen de leden van het Europees Parlement dat dit GLB niet van ons is en roep hen op om tijdens de plenaire stemming in Straatsburg op 23 november 2021 TEGEN dit GLB te STEMMEN.

Overstelp de brievenbussen van uw EP-leden in 3 klikken, per land en op TWITTER:

https://act.greens-efa.eu/cap-twitter

https://act.greens-efa.eu/nl/cap-email

We zullen het hier niet bij laten, het landbouw- en voedselbeleid gaat ons allemaal aan, volg onze verdere mobilisatie-evenementen op Change the CAP💡 Met het gemeenschappelijk landbouwbeleid is 400 miljard euro aan overheidsgeld gemoeid, 1/3 van de EU-begroting. Aanstaande dinsdag 23 november wordt gestemd voor de 5 komende jaren (2023-2027).☠️ Het nieuwe GLB-voorstel biedt geen antwoord op de huidige sociale en ecologische problemen. Het blijft de intensieve landbouw en export bevorderen en accentueert de verdwijning van kleine en middelgrote landbouwbedrijven.🌱 Met zo’n begroting zouden we kunnen overschakelen op een landbouwmodel op mensenmaat, dat banen schept en goed is voor de gezondheid en het milieu. 🥕 Met zo’n budget zou gezond eten voor iedereen toegankelijk kunnen zijn…

#VoteThisCAPdown#ChangetheCAP#StemDitGLBWeg#veranderhetglb

“een ander GLB is mogelijk” “een ander klimaat is mogelijk”

#VeranderHetGLB #StemDitGLBWeg

Afspraak 19/11 van 11u tot 13u @Luxemburgplein

Volg ons op facebook, https://www.facebook.com/events/5123936357622314

Dress code: Zwart jas-trui en gekleurde trui-Tshirt eronder. Breng ook je zakdoeken en je beste glimlach mee! Meer info ter plaatse ….

Op 23 november, juist na de COP 26, wordt het nieuwe gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB), waarin ons landbouwmodel voor de komende vijf jaar wordt geschetst, ter stemming voorgelegd aan onze Europese parlementsleden. Het ontwerp dat momenteel op tafel ligt, is grotendeels ontoereikend voor de Europese uitdagingen van de Green Deal en de Farm to Fork-strategie . Zolang we de intensieve landbouw in functie van export blijven bevorderen, blijven de kleine en middelgrote landbouwers verdwijnen en verhindert het GLB de ontwikkeling van een boerenlandbouw die de voedsel-, sociale en ecologische uitdagingen van deze tijd aankan.

Wij zijn een collectief van organisaties bestaande uit Belgische burgers en boeren die zich engageren om onze stem te laten horen aan onze parlementariërs. Ons doel is samen de leden van het Europees Parlement aan te spreken en hen eraan te herinneren dat dit niet ons GLB is. Het Europese en nationale landbouwbeleid in al zijn facetten gaat ons allen aan, consumenten en producenten, zowel uit het Noorden als uit het Zuiden. We kunnen niet blijven zwijgen, doe met ons mee!

Spandoeken van alle organisaties zijn welkom.

“GOE BOEREN KOE.LT HET KLIMAAT”

“GOE BOEREN IS GOE BETAALD”

Boerenforum

boerenforum@gmail.com

0494/624425 (Wim Moyaert)

MEDEORGANISATOREN:

Boerenforum, Mouvement d’Action Paysanne, MIG, Rik De Coninck (FMB), Climaxi, Wervel, LEF-FGE, Voedselteams, Solidagro, Landbouwbrigades, Youth For Climate, FIAN Belgium, Blauwhuis, Pandemisten, Amis de la terre, Autre Terre, Grootouders voor het klimaat, Grands Parents pour le Climat, Rencontre des Continents, SOS FAIM, Association 21, As Bean, Rise For Climate, Réseau Wallon de Lutte contre la pauvreté, Adoc Compagnie, Arsenic 2, Le Beau-Mur, Inter-Environnement Wallonie, Les GASAP, Les Petits Producteurs, Les Gastrosophes, Fédération des Services Sociaux, Entraide & Fraternité, Réseau des consommateurs responsables; Acteurs.ices des temps présents, Nourrir Liège, Festival Maintenant, La Ferme du Chant des Cailles, Fédération des services sociaux, CGSP Bruxelles- ACOD Brussel, Boeren Façade Paysanne, Birdlife, Corporate Europe Observatory, Solidaris, Withdraw The CAP, Youth for Climate, Good Food Good Farming, EURopean Youth initiative for the future of our Food and Agriculture, Global Youth Biodiversity Network Europe

Het Europees Parlement bereidt zich voor op de stemming van het nieuwe Gemeenschappelijk Landbouwbeleid (GLB), waarin het Europese landbouwmodel voor de komende jaren (2023-2027) zal worden bepaald. Deze nieuwe versie is echter niet in staat een antwoord te bieden op de huidige uitdagingen op gebied van landbouw en klimaat, nog op sociaal en milieuvlak. Met de 400 miljard van het GLB (1/3 van de Europese begroting) zouden we nochtans een overgang van ons huidige landbouwmodel naar een model op mensenmaat in gang kunnen zetten, dat werkgelegenheid schept, lonend en goed is voor boer.in, onze gezondheid en het milieu. Met de miljarden van het GLB zouden we gezonde kwaliteitsvoeding voor iedereen toegankelijk kunnen maken.

Deze zoveelste hervorming gaat voorbij aan deze essentiële verschuiving en volgt op geen enkel vlak de verbintenissen die de Europese Unie is aangegaan met de Green Deal en in het bijzonder “farm to fork” en “Biodiversiteit”.  

Vanaf het begin van de onderhandelingen hebben boeren- en landbouwvakbonden die voedselsoevereiniteit, agro-ecologie en gezinslandbouw promoten, milieuorganisaties, ngo’s uit Noord en Zuid en vele maatschappelijke organisaties gewezen op de  verkeerde oriëntaties van de huidige hervorming:

  • Handhaving van het systeem van directe steun per hectare. Dit bevordert de concentratie van grond en de industrialisatie van landbouwbedrijven, in plaats van steun die gekoppeld is aan echte arbeid en steun aan kleine en middelgrote landbouwbedrijven.
  • De handhaving van de doelstellingen inzake het internationale concurrentievermogen van de Europese landbouw en de vrijhandelsovereenkomsten ten koste van de doelstellingen inzake voedselsoevereiniteit en veerkracht van het Europese landbouwmodel. De prijs die aan de landbouwer betaald wordt, zal onder de productieprijs blijven.
  • Het gebrek aan ambitie voor milieumaatregelen in de landbouw in het licht van de klimaat- en milieuramp en het gebrek aan structurele maatregelen om landbouwers te ondersteunen bij de omschakeling naar betere praktijken.
  • De risico’s door renationalisatie van het GLB via de nationale strategische plannen, die de concurrentie tussen de staten zal versterken en hen zal doen belanden in een race naar de bodem van de prijzen, maar ook op sociaal en milieuvlak.
  • Een gebrek aan samenhang rond de steun voor jongeren die toegang moeten krijgen tot land, een eerlijke prijs moeten krijgen en concreet moeten worden ondersteund bij hun installatie.

Ondanks maanden van moeizame onderhandelingen is er weinig vooruitgang geboekt.  Opnieuw waren het de lobby’s van de agro-industrie die druk opvoerden om het voedselsysteem in hun voordeel te houden. Een systeem dat ten goede komt aan een minderheid van grote landbouwactoren, dat de levenskwaliteit en de gezondheid van zowel landbouwers als consumenten aantast, en dat onze natuur schaadt. Het is een onhoudbaar model, dat door de Europese belastingbetaler wordt gefinancierd en de economieën van de zuidelijke landen ondermijnt.

De logica van het politieke overleg op het gebied van voedselsystemen moet worden omgedraaid. Alleen het grote landbouwsyndicaat wordt gehoord. We moeten afstappen van de logica dat alleen zij legitiem zijn in het bepalen van het landbouwbeleid. Progressieve landbouw vakbonden moeten geraadpleegd worden, zij vertegenwoordigen kleine en middelgrote producenten vertegenwoordigen en landbouwers die al in een overgangsfase zitten en experimenteren met agro-ecologische modellen, maar er wordt maar weinig naar hen geluisterd! Erger nog, de burgers worden al helemaal niet geraadpleegd. Toch financiert het GLB een sector als geen andere, die grote gevolgen zal hebben voor ons landbouwmodel, maar ook voor ons milieu, onze gezondheid, onze werkgelegenheid en de inhoud van ons bord. Organisaties die zich bezighouden met duurzame voeding, gezondheid, milieu en voedselhulp moeten ook een echte plaats krijgen in de ontwikkeling van het GLB. Met hun mening dient Europa rekening te houden.

De inzet is dus enorm! Het is van essentieel belang dat wij nu niet zwijgen tijdens dit laatste traject naar de toekomst van een nieuw GLB. We moeten onze stem laten horen aan onze politieke leiders – op Europees, nationaal en regionaal niveau – om duidelijk te maken dat dit huidige GLB niet het onze is en dat dit onze eisen zijn:

  • Echte instrumenten om de markt te reguleren, met name de Europese gemeenschappelijke marktordening en de Wereldhandelsorganisatie, en doeltreffende economische steun voor kleine en middelgrote landbouwers om zo het GLB een kans te geven de doelstellingen van de Green Deal te verwezenlijken;
  • Coherentie van alle beleidsniveaus die van invloed zijn op landbouw en voedsel, afgestemd op de doelstellingen van de Green Deal en de totstandbrenging van een echt “gemeenschappelijk” landbouw- en voedselbeleid op Europees niveau;
  • Echte ambities bij de uitwerking van de nationale strategische plannen van het GLB: een eerlijke herverdeling van de subsidies, gebaseerd op de werkkrachten op de landbouwbedrijven, en een echte steun aan kleine en middelgrote landbouwers die bijdragen tot een echte overgang naar agro-ecologische maatregelen;
  • Een veeleisend en transparant validatieproces van deze strategische plannen door de Commissie, die erop zal moeten toezien dat de plannen stroken met de doelstellingen van de Green Deal;
  • Een einde aan de wurggreep van de agro-industriële lobbyisten die ons valse oplossingen willen opdringen, zoals nieuwe GGO’s en nieuwe technologieën, en strategieën zoals “farm to fork” en “Biodiversiteit” van hun inhoud willen ontdoen.

Deze keuzes gaan ons allen aan. Ze zijn niet alleen bepalend voor de boer.inn.en, kwaliteit van de landbouw en het al dan niet verdwijnen van vele landbouwbedrijven. Ze zijn ook bepalend voor onze gezondheid, de kwaliteit en de prijs van ons voedsel, alsmede voor het behoud van de plaatselijke biodiversiteit en het klimaat in het algemeen.

Op politiek niveau blijkt uit de stemming van het Parlement over de “farm to fork”-strategie dat de EU zichzelf ambitieuze doelen stelt. Op het veld veranderen vele boeren, boerinnen en landwerkers hun praktijken – vaak onder zeer moeilijke omstandigheden – om productie en duurzaamheid met elkaar te verzoenen en ervoor te zorgen dat de consument toegang heeft tot gezond, lekker en eerlijk voedsel. Het zijn deze landbouwers die moeten worden ondersteund door marktregulering en gerichte steun. Er is een overgang aan de gang, maar om die te versterken is een moedig overheidsbeleid nodig.

“Samen voor agroecologie”, klimaatmars in Nederland.

7 november 2021 / Federatie / Geen reacties

Op de klimaatmars in Nederland van 6 november 2021 waren boeren, wetenschappers en maatschappelijke organisaties met een groot agroecologisch blok vertegenwoordigd. Omdat we als boeren de gevolgen van klimaatverandering als eerste voelen, en omdat we als boeren niet onderdeel van het probleem hoeven te zijn, maar de oplossing.

Klarien Klingen (Federatie van Agroecologische Boeren, Toekomstboeren) sprak onderstaande speach uit:

“Wij zijn agroecologische boeren en we maken ons grote zorgen. Als boeren incasseren we als eerste de klappen van de klimaatcrisis. We voelen als eerste de impact van extreem weer op ons landschap. De landbouw is één van de grote veroorzakers van de klimaatcrisis. https://www.youtube.com/embed/FVOEFkH6NVw?feature=oembed

De Nederlandse landbouw veroorzaakt een emissie van 40 miljoen ton CO2 equivalenten. Dat is 16% van de totale uitstoot in Nederland. Kunstmest, megastallen en bestrijdingsmiddelen zorgen naast klimaatcrisis voor roofbouw van grond in Zuid-Amerika en Afrika en zorgen voor het instorten van de biodiversiteit wereldwijd.

Maar dit is niet de schuld van de boeren.

Dit is de schuld van het Nederlandse overheidsbeleid.

Nederland en Europa voeren al 60 jaar een beleid van ‘get big or get out’. Het landbouwbeleid is volledig gericht op het vergroten van de export. 

Kleinschaligheid wordt afgestraft. Schaalvergroting wordt beloond. Grotere monoculturen, meer mechanisatie, meer kunstmest en meer bestrijdingsmiddelen moeten boeren inzetten willen ze kunnen concurreren.

Het industriële landbouwbeleid faalt. Het faalt in het voeden van de wereld, er is obesitas, voedselverspilling, en er is nog steeds honger. Het industriële landbouwbeleid faalt in het voorzien van een leefbaar inkomen voor boeren. Het industriële landbouwbeleid helpt onze biodiversiteit om zeep. Het industriële landbouwbeleid faalt in de belofte van efficiëntie.  

Schaalvergroting en inefficiëntie worden beloond.

Sinds de jaren vijftig zijn de hectare opbrengsten met 12% omhoog gegaan. Voor die 12% meeropbrengst gebruiken echter 6 keer zoveel energie als in de jaren vijftig.

6 keer zoveel fossiele brandstof voor kunstmest, bestrijdingsmiddelen en steeds grotere trekkers.

Deze 12% extra opbrengst rechtvaardigt op geen enkele manier de 600% extra kosten aan fossiele energie. En al helemaal niet de milieuschade en klimaatcrisis die we zo veroorzaken. 

Deze op export gerichte landbouw levert jaarlijks 10 miljard euro op. Maar het kost jaarlijks 20 miljard aan maatschappelijke kosten: CO2 emissie, milieuvervuiling, afname biodiversiteit.

De landbouwsector als geheel levert dus geen financiële bijdrage aan de samenleving op, maar kost ons jaarlijks 10 miljard. 

En dit terwijl de landbouw onderdeel van de oplossing kan zijn. Als ze tenminste ingrijpend verandert.

Wij zijn agroecologische boeren en we maken ons zorgen. Wij zijn biologische boeren, permacultuur boeren, vegan boeren, en biologisch-dynamische boeren.

Wij herbergen biodiversiteit. Wij werken met oplossingen voor het klimaat. We leggen koolstof vast in de bodem. We gebruiken geen kunstmest en geen chemische bestrijdingsmiddelen. Wij werken samen met de natuur. Iedere dag.

Toch worden wij afgestraft door een systeem dat via subsidies en wet en regelgeving de industriële landbouw bevoordeelt en vrij spel geeft aan landbouwmultinationals als Bayer, Syngenta en de Rabobank. Hierdoor hebben wij geen zekerheid op land, verdienen we vaak onder minimumloon en hebben we geen toegang tot subsidies omdat we teveel diversiteit herbergen. We werken keihard, want in een landbouw van de toekomst werk je buiten op het veld en niet vanuit fossiele besturingssystemen.

Wij zijn bang en bezorgd. De natuur is niet een grondstof om uit te putten. Wij zijn onderdeel van de natuur. Als agroecologische boeren voelen wij ons nauw verwant aan de planten, de dieren en het bodemleven waar wij mee samenwerken. We voelen aan den lijve hoe bizarre regenval en snikhete zomers ons bestaan in gevaar brengen.

Kom bij ons niet aan met: ‘Je moet gewoon het goede voorbeeld geven.’ Al decennia lang werken agroecologische boeren wereldwijd zich uit de naad om biodiversiteit te redden. Dat blijkt niet genoeg. De vervuiler betaalt? De vervuiler betaalt helemaal niet! De vervuiler wórdt betaald. De chemische landbouw industrie wordt gesteund via landbouwsubsidies en via onverantwoordelijke wetgeving. De overheid steunt actief de industriële landbouw om te plunderen, om de aarde te misbruiken als een plantage. Dat moet stoppen.”

7 november 2021 / Federatie / Geen reacties

 

.

VOEDSEL SOEVEREINITEIT, EEN MANIFEST VOOR DE TOEKOMST VAN ONZE PLANEET

 

OFFICIËLE VERKLARING VAN LA VIA CAMPESINA, BIJ 25 JAAR COLLECTIEVE STRIJD VOOR VOEDSEL SOEVEREINITEIT.

Voedselsoevereiniteit is een levens filosofie. 

Het biedt een visie voor onze collectieve toekomst, en definieert de principes waarrond we ons dagelijks leven en samenleving met Moeder Aarde organiseren. Het is een viering van het leven en van alle diversiteit om ons heen. Het omvat elk element van onze kosmos; de hemel boven ons hoofd, het land onder onze voeten, de lucht die we inademen, de bossen, de bergen, valleien, boerderijen, oceanen, rivieren en vijvers. Het erkent en beschermt de onderlinge afhankelijkheid van acht miljoen soorten die onze planeet als huis met ons delen. 

Wij hebben deze collectieve wijsheid geërfd van onze voorouders, die 10.000 jaar lang het land bewerkten en door het water waden, een periode waarin wij ons ontwikkelden tot een agrarische samenleving.Voedselsoevereiniteit bevordert rechtvaardigheid, gelijkheid, waardigheid, broederlijkheid en solidariteit. Voedselsoevereiniteit is ook de wetenschap van het leven – opgebouwd vanuit doorleefde ervaringen over ontelbare generaties heen, die telkens hun nageslacht iets nieuws leerden, nieuwe methoden en technieken uitgevonden die harmonieus samen gingen met de natuur. 

Als bezitters van dit rijke erfgoed is het onze collectieve verantwoordelijkheid om het te verdedigen en te behouden. 

La Via Campesina (LVC) zag dit als onze plicht – vooral in de late jaren ’90, toen conflicten, acute honger, opwarming van de aarde en extreme armoede te zichtbaar werden om te negeren – en bracht het paradigma van voedselsoevereiniteit naar  het internationale beleid. LVC herinnerde de wereld eraan dat deze levensfilosofie de leidraad moet zijn waarop de principes van ons samenleving gebouwd moeten zijn.  

De jaren ’80 en ’90 waren een tijdperk van ongebreidelde kapitalistische expansie – in een tempo dat nog nooit eerder in de geschiedenis van de mensheid was vertoond. Steden breidden zich uit, groeiend op de rug van goedkope, onderbetaalde en onbetaalde arbeid. Het platteland werd in de vergetelheid gedrongen en raakte in vergetelheid. Plattelandsgemeenschappen en levenswijzen op het platteland werden onder het tapijt geveegd voor een nieuwe ideologie die van iedereen slechts een consument van objecten maakte en een doelwit van uitbuiting voor winst. Populaire cultuur en bewustzijn waren in de ban glinsterende advertenties die mensen aanzetten tot “meer kopen”.  Bij dit alles bleven degenen die produceren – de arbeidersklasse op het platteland, aan de kust en in de steden, met inbegrip van de boeren en andere kleinschalige voedselproducenten – onzichtbaar, terwijl degenen die het zich konden veroorloven om met veel geld te consumeren, in het middelpunt van de belangstelling kwamen te staan. 

Overal ter wereld zagen boeren, arbeiders en inheemse gemeenschappen in dat er dringend behoefte was aan een georganiseerd en internationalistisch antwoord op deze globaliserende, vrijemarktideologie die werd gepropageerd door de verdedigers van de kapitalistische wereldorde. Voedselsoevereiniteit werd één van de uitingen van dit collectieve antwoord. 

Op de Wereldvoedseltop van 1996, in een debat over hoe we onze mondiale voedselsystemen moeten organiseren, kwam La Via Campesina met de term “voedselsoevereiniteit”; om hiermee de nadruk te leggen op

  • de centrale rol van de kleinschalige voedselproducenten, 
  • de verzamelde wijsheid van generaties, 
  • de autonomie en diversiteit van rurale en stedelijke gemeenschappen
  • solidariteit tussen volkeren, 

als essentiële componenten van het toekomstige en essentiele beleid  rond voedsel en landbouw. 

In het daaropvolgende decennium hebben sociale bewegingen en actoren uit het maatschappelijk middenveld samengewerkt om het verder te definiëren als 

  • “het recht van volkeren op gezond en cultureel passend voedsel dat wordt geproduceerd met ecologisch verantwoorde en duurzame methoden”, 
  • “het recht van volkeren om hun eigen voedsel- en landbouwsystemen te bepalen”. 

Het stelt de aspiraties en behoeften van degenen die voedsel produceren, distribueren en consumeren centraal in voedselsystemen en -beleid in plaats van de eisen van de vrije markten en agro bedrijven. 

“De introductie van voedselsoevereiniteit als een collectief recht veranderde de manier waarop de wereld armoede en honger begreep. 

Tot dan toe, vooral in de eerste jaren van de 21e eeuw, domineerde een enge opvatting van “voedselzekerheid” in de bestuurs- en beleids kringen. Nobel in hun opzet, behandelden ze mensen die honger lijden als objecten van mededogen, en dreigden ze hen te reduceren tot passieve consumenten van elders geproduceerd voedsel. Hoewel voedsel als een fundamenteel mensenrecht erkend is, verdedigde het niet de objectieve voorwaarden voor het produceren van voedsel. Wie produceert? Voor wie? Hoe? Waar? En waarom? Al deze vragen ontbraken, en de nadruk lag resoluut op het louter “voeden van de mensen”. De openlijke nadruk op de voedselzekerheid van de mensen negeerde de gevaarlijke gevolgen van de industriële voedselproductie en de agro-industrie, gebouwd op het zweet en de arbeid van migrantenarbeiders. 

Voedselsoevereiniteit daarentegen stelt een radicale revisie voor. Het erkent mensen en lokale gemeenschappen als de belangrijkste actoren in de strijd tegen armoede en honger. Het roept op tot sterke lokale gemeenschappen en verdedigt hun recht om te produceren en te consumeren alvorens eventuele overschot te verhandelen. Zij eist autonomie en objectieve voorwaarden over het gebruik van plaatselijke hulpbronnen, roept op tot landbouwhervorming en collectief eigendom van gebieden. Zij verdedigt het recht van boerengemeenschappen om zaden te gebruiken, te bewaren en uit te wisselen. Zij komt op voor het grondrecht van elke mens om toegang te hebben tot gezond en voedzaam voedsel.  Zij moedigt agro-ecologische productiecycli aan, met respect voor klimatologische en culturele diversiteit in elke gemeenschap. Sociale vrede, sociale rechtvaardigheid, gendergelijkheid en solidaire economie zijn essentiële voorwaarden voor het realiseren van voedselsoevereiniteit. Het roept op tot een internationale handels orde die gebaseerd is op samenwerking en mededogen zonder concurrentie en dwang. Het roept op tot een samenleving die alle vormen van discriminatie – kaste, klasse, ras en geslacht – verwerpt en spoort mensen aan patriarchaat en parochialisme te bestrijden. 

Een boom is zo sterk als zijn wortels. Stevige wortels vormen is wat  “Voedselsoevereiniteit” wil bereiken, het werd gedefinieerd door sociale bewegingen in de jaren ’90 en vervolgens bekrachtigd op het Nyeleni Forum in Mali in 2007. “

Dit jaar vieren het 25 jarige bestaan van deze collectieve opbouw. 

De wereld is verre van volmaakt. Kapitalisme en vrije markt ideologie blijven het beleid en economie domineren, zelfs in een groeiende leefwereld van  ongekende ongelijkheid, toenemende honger en extreme armoede. Erger nog, er worden vooral nieuwe pogingen ondernomen om een digitale toekomst voor te stellen – van landbouw zonder boeren, visserij zonder vissers – allemaal onder het mom van digitalisering van de landbouw en om zo nieuwe markten te creëren van synthetisch voedsel. 

Ondanks al deze uitdagingen heeft de beweging voor voedselsoevereiniteit, die inmiddels veel omvangrijker is dan La Via Campesina alleen, aanzienlijke vooruitgang geboekt. 

Dankzij onze gezamenlijke strijd zijn mondiale bestuursinstellingen zoals de FAO (Food and Agriculture Organization) het centrale belang gaan erkennen van de voedselsoevereiniteit van de volkeren in de internationale beleidsvorming. De VN-Verklaring van de  Verklaring van de Rechten van de Boeren en Boerinnen en andere mensen die op het platteland werkzaam zijn, benadrukt dit nog eens in artikel 15.4, waar staat: “Boeren en andere mensen die in plattelandsgebieden werken hebben het recht om hun eigen voedsel- en landbouwsystemen te bepalen, wat door veel staten en regio’s wordt erkend als het recht op voedselsoevereiniteit. Dit omvat het recht om deel te nemen aan besluitvormingsprocessen over voedsel- en landbouwbeleid en het recht op gezond en toereikend voedsel dat wordt geproduceerd met ecologisch verantwoorde en duurzame methoden die hun culturen respecteren”. 

Sommige naties hebben ook grondwettelijke erkenning gegeven aan voedselsoevereiniteit. De verstoringen die de COVID-19-pandemie in de industriële voedselketens heeft veroorzaakt, hebben de nationale regeringen nog eens herinnerd aan het belang van het creëren van robuuste lokale economieën. 

Agro-ecologie voor boeren en boerinnen, die fundamenteel is om voedselsoevereiniteit in onze gebieden te garanderen, wordt nu door de FAO erkend als centraal punt iin onze strijd tegen de opwarming van de aarde. Huidige en vroegere speciale rapporteurs van de Verenigde Naties hebben voedselsoevereiniteit bekrachtigd als een eenvoudig maar krachtig idee dat het wereldwijde voedselsysteem kan transformeren ten gunste van kleinschalige voedselproducenten. Voortdurende campagnes van diverse sociale bewegingen hebben ook geresulteerd in verschillende juridische overwinningen op bedrijven die agro-toxines, andere chemische inputs en transgene zaden produceren.

Toch ligt de weg voor ons bezaaid met vele obstakels.

De promotors en lobbyisten van de kapitalistische wereldorde realiseren zich dat voedselsoevereiniteit een idee is dat inbreuk maakt op hun financiële belangen. Zij geven de voorkeur aan een wereld van monocultuur en homogene smaken, waar voedsel in massaproductie kan worden geproduceerd met goedkope arbeidskrachten in verafgelegen fabrieken, zonder rekening te moeten houden met de ecologische, menselijke en sociale gevolgen. Zij verkiezen schaalvoordelen boven robuuste lokale economieën. Zij verkiezen een vrije wereldmarkt (gebaseerd op speculatie en moordende concurrentie) boven solidaire economieën die robuustere territoriale markten vereisen (lokale boerenmarkten) en actieve deelname van lokale voedselproducenten. Zij geven de voorkeur aan centrale grondbanken waar industriële contract landbouw de plaats inneemt van kleine producenten. Zij injecteren onze bodem met agro-vergif voor betere opbrengsten op korte termijn, en negeren de onomkeerbare schade aan de gezondheid van de bodem. Hun treilers zullen steeds opnieuw de oceanen en rivieren doorkruisen, vis vangen voor een wereldmarkt terwijl de kust gemeenschappen verhongeren. Zij zullen blijven proberen inheemse boeren zaden te kapen door middel van octrooien en zaad regelgeving.

Een exodus van werkloze jongeren, die de boerderijen in de dorpen verlaten en kiezen voor loonarbeid in de steden, past perfect in hun drang om een regelmatige aanvoer van goedkope arbeidskrachten te vinden. Hun niet aflatende aandacht voor “marges” kent als resultaat dat ze alle middelen zullen gebruiken om de prijzen voor de boer te drukken, terwijl ze daarna de producten verhandelen tegen buitenproportionele hogere prijzen in de supermarkten. Uiteindelijk is het de bevolking die verliest – zowel de producent als de consument. Degenen die zich verzetten zullen worden gecriminaliseerd. Een coëxistentie van de mondiale financiële elite met autoritaire regeringen zorgt ervoor dat zelfs de hoogste instellingen – nationaal en mondiaal – die bedoeld zijn om toezicht te houden op schendingen van de mensenrechten en deze aan te pakken, wegkijken. Miljardairs zouden hun filantropische stichtingen gebruiken om agentschappen te financieren die “onderzoeksrapporten” en “wetenschappelijke tijdschriften” uitbrengen om deze bedrijfsvisie op onze voedselsystemen te rechtvaardigen. Elke ruimte voor mondiaal bestuur, waar sociale bewegingen en leden van het maatschappelijk middenveld hard hebben gevochten om een plaats aan de tafel te krijgen, zal plaats maken voor bedrijfsconglomeraten die als “belanghebbenden” het toneel zullen betreden. Alles zal in het werk worden gesteld om degenen onder ons die de voedselsoevereiniteit verdedigen, belachelijk te maken als onwetenschappelijk, primitief, onpraktisch en idealistisch. Dit alles zal gebeuren, zoals het de afgelopen twee decennia is gebeurd. 

Niets van dit alles is nieuw voor ons. Degenen die door een wreed en allesvernietigend kapitalistisch systeem tot de periferie van onze samenlevingen zijn veroordeeld, hebben geen andere keuze dan terug te vechten. Het gaat niet alleen om ons overleven, maar ook om de toekomstige generaties en om een manier van leven die van generatie op generatie wordt doorgegeven. Het is voor de toekomst van de mensheid dat we onze voedselsoevereiniteit verdedigen. 

Dit is alleen mogelijk als we eisen dat elk lokaal, nationaal of mondiaal beleidsvoorstel over voedsel en landbouw uit moet gaan van de voedselsoevereiniteits principes. De jonge boeren en arbeiders van onze wereldwijde beweging moeten deze strijd leiden. We moeten onszelf eraan herinneren dat de enige manier om onze stem te laten horen is door ons te verenigen en nieuwe allianties te vormen binnen en over elke grens. Sociale bewegingen op het platteland en in de steden, vakbonden en actoren uit het maatschappelijk middenveld, progressieve regeringen, academici, wetenschappers en technologie liefhebbers moeten samenkomen om deze visie op onze toekomst te verdedigen. Boerinnen en andere onderdrukte genders moeten een gelijkwaardige plaats krijgen in het leiderschap van onze bewegingen op alle niveaus. We moeten de zaden van solidariteit in onze gemeenschappen zaaien en alle vormen van discriminatie aanpakken die de plattelandsgemeenschappen verdeeld houden. 

Voedselsoevereiniteit biedt een manifest voor de toekomst, een feministische visie die diversiteit omarmt. Het is een idee dat de mensheid verenigt en ons in dienst stelt van Moeder Aarde die ons voedt en verzorgt. 

Het bewaken van Voedselsoeveriniteit brengt ons samen.

Wereldwijde strijd brengt hoop wereldwijd.

#NoFutureWithoutFoodSovereignty La Via Campesina 13 oktober 2021

Vertaling Boerenforum en Toekomstboeren



mobilisatie klimaatmars 10/10 “Boeren zijn deel van de oplossing”

Afspraak om 12h45 aan het kruispunt van de Boulevard Albert II en de Koolbranderstraat (rue des Charbonniers), vlakbij Brussel Noord. Kan je ons niet vinden bel dan: 0494/624425

Zoek naar de vlaggen met Grond voor Voedsel, Boerenforum, Landbouwbrigades, MAP, FUGEA, MIG, …

Persbericht:

Boerenorganisaties nemen deel aan de klimaatmars : «Wij zijn deel van de oplossing »

Op 10 oktober zullen verschillende boerenorganisaties en hun bondgenoten – BoerenForum, Mouvement d’Action Paysanne (MAP), Fédération Unie de Groupements d’Eleveurs et d’Agriculteurs (FUGEA), MIG (Association de producteurs de lait) en ECVC (European Coordination Via Campesina)  – aanwezig zijn op de klimaatmars Back to the Climate. De organisaties willen hiermee het belang van de boerenlandbouw1 als oplossing voor de klimaatcrisis benadrukken en vragen concrete steun van de politiek voor dit landbouwmodel.

Agro-ecologisch landbouw kan in onze voedselbehoeften voorzien terwijl het ook de opwarming van de aarde tegengaat en de biodiversiteit beschermt. « Wij bewerken het land en koelen de planeet » Dat is de boodschap waarmee de boerenorganisaties naar de betoging afzakken. Een agro-ecologische voedselsysteem zorgt voor vruchtbaardere bodems zonder chemicaliën en voor gesloten kringlopen. Er is minder uitstoot door de korte keten met verse voeding en we creëren meer en betere jobs.

Dit agro-ecologische landbouwmodel wordt in België bedreigd door het industriële landbouwmodel dat gekenmerkt wordt door schaalvergroting, intensivering en een steeds grotere afhankelijkheid van externe inputs. Volgens de officiële statistieken verdwijnen er wekelijks gemiddeld 43 landbouwbedrijven terwijl de overblijvers steeds groter worden. Door het huidige beleid gericht op vrijhandel, specialisatie en deregulering van productie wint de intensieve landbouw terrein en ontvangt ze een steeds groter deel van de overheidssteun. Het is schrijnend om te zien dat tot op vandaag familiale landbouwbedrijven in harmonie met natuur en omgeving geen overnemer vinden wegens het disrespect van overheid en agro-industrie, die enkel geloven in opschalen naar industriële niveaus. MAP, FUGEA, MIG, ECVC en Boerenforum roepen de federale en regionale overheden op om het landbouw- en milieubeleid te heroriënteren richting de boeren-, familiale en voedende landbouw. “De agro-industrie verergert de klimaatcrisis en de ecologische voetafdruk van ons voedsel. Wij eisen dat mensenrechten en natuur de overhand krijgen op winst.”

Naast steun voor de boerenlandbouw eisen de boerinnen en boeren toegang tot grond. Grond wordt steeds onbetaalbaarder, waardoor het voor nieuwe landbouwers onmogelijk wordt om een bedrijf op te starten. De eerste 6 maanden van 2021 kende de sterkste prijsstijging van de afgelopen 5 jaar met een stijging van 10,3 procent. Steeds meer grond wordt ingenomen door grote nutteloze en schadelijke projecten of door private tuinen en paardenweides. Andere boerinnen en boeren zien hun bedrijven overkop gaan omdat hun gronden vervuild werden door de industrie zoals in Zwijndrecht. De boerenorganisaties eisen een sterker beleid dat landbouwgrond voor voedselproductie beschermt en het recht op grond voor boerinnen en boeren garandeert. Daarnaast moeten er bij vervuiling een schadefonds voorzien worden, georganiseerd door de overheid en betaald door de vervuiler.

info: https://boerenforum.wordpress.com/agro-ecologische-boerenlandbouw-een-oplossing-voor-het-klimaat/

Persconctact :

boerenforum: Tijs Boelens 0488/994732 boerenforum@gmail.com

Le Mouvement d’Action Paysanne : Louis Larock, co-président : 04 372 04 75 – lafermelarock@gmail.com

Met de steun van : FIAN Belgium, Wervel,  Landbouwbrigades, Brigades d”Actions Paysannes (BAP),Solidagro, Voedsel Anders, BioForum, Voedselteams

Praktisch:

=> Afspraak om 12h45 aan het kruispunt van de Boulevard Albert II en de Koolbranderstraat (rue des Charbonniers), vlakbij Brussel Noord.

Zoek naar de vlaggen met Grond voor Voedsel, Boerenforum, Landbouwbrigades, MAP, FUGEA, MIG, …

Kan je ons niet vinden bel dan: 0494/624425

facebook: https://www.facebook.com/events/604306180724770?ref=newsfeed

1  De logica van een klein boerenbedrijf is gebaseerd op voeder- en     energie-autonomie en op verkoop via de korte keten. Koolstofopvang is, net als aandacht om er geen te produceren, essentieel. De agroecologische praktijken van de boerenbedrijven, waaronder     polycultuur, veeteelt, de aanwezigheid van bomen en heggen, de autonomie van voedergewassen, peulvruchten, rotaties, het gebruik van biochar, de ontwikkeling van alternatieven voor chemische inputs, zorgen voor een bloeiende biodiversiteit. Ze besparen ook     hulpbronnen en zijn bestand tegen de klimaatverandering.

Communiqué de presse : Les organisations d’agriculteurs participent à la marche pour le climat : “Nous faisons partie de la solution”.

Le 10 octobre, plusieurs organisations d’agriculteurs – BoerenForum, Mouvement d’Action Paysanne (MAP), Fédération Unie de Groupements d’Eleveurs et d’Agriculteurs (FUGEA), MIG (Association de producteurs de lait) et ECVC (European Coordination Via Campesina) – seront présents à la marche pour le climat intitulée « Back to the Climate ». Ces organisations veulent souligner l’importance de l’agriculture paysanne comme solution à la crise climatique et demander aux politiciens un soutien concret de ce modèle agricole.

L’agroécologie peut répondre à nos besoins alimentaires tout en luttant contre le réchauffement climatique et en protégeant la biodiversité. “Nous travaillons la terre et contribuons à refroidir la planète” est le message que les organisations d’agriculteurs portent à la manifestation. Un système alimentaire agro-écologique garantit des sols plus fertiles, sans produits chimiques et des cycles fermés. Il y a moins d’émissions grâce au circuit court avec des aliments frais, et nous créons des emplois plus nombreux et de meilleure qualité.

Ce modèle agricole agroécologique est menacé en Belgique par le modèle agricole industriel, qui se caractérise par l’augmentation de la taille des exploitations, l’intensification et une dépendance toujours plus grande aux intrants extérieurs. Selon les statistiques officielles, 43 fermes en moyenne disparaissent chaque semaine en Belgique, tandis que celles qui restent ne cessent de s’agrandir. Avec les politiques actuelles de libre-échange, de spécialisation et de dérégulation de la production, l’agriculture intensive gagne du terrain et reçoit une part toujours plus importante de soutien financier public. Il est affligeant de constater qu’aujourd’hui, les exploitations agricoles familiales qui travaillent en harmonie avec la nature et l’environnement ne trouvent pas de repreneur à cause de manque de respect du gouvernement et de l’agro-industrie, qui ne croient qu’au passage à l’échelle industrielle. Le MAP, la FUGEA, le MIG, le Boerenforum et ECVC demandent aux gouvernements fédéral et régionaux de réorienter les politiques agricoles et environnementales vers une agriculture paysanne, familiale et nourricière. “L’agrobusiness exacerbe la crise climatique et l’empreinte écologique de notre alimentation. Nous exigeons que les droits de l’homme et la nature priment sur le profit.”

En plus du soutien à l’agriculture paysanne, les paysans et les agriculteurs demandent l’accès à la terre. Les terres deviennent de plus en plus impayables, ce qui rend impossible la création d’une entreprise par de nouveaux agriculteurs. Les 6 premiers mois de 2021 ont montré la plus forte hausse du prix de la terre des 5 dernières années avec une augmentation de 10,3 %. De plus en plus de terres sont occupées par de grands projets inutiles et nuisibles ou par des jardins privés et des pâturages pour chevaux. Des agriculteurs voient par ailleurs leurs entreprises faire faillite parce que leurs terres ont été polluées par l’industrie, comme à Zwijndrecht. Les organisations d’agriculteurs demandent une politique plus forte qui protège les terres agricoles pour la production alimentaire et garantit le droit à la terre pour les agriculteurs et les paysans. En outre, en cas de pollution, un fonds de compensation devrait être prévu, organisé par le gouvernement et payé par le pollueur.

Contact Presse:

Le Mouvement d’Action Paysanne : Louis Larock, co-président : 04 372 04 75 – lafermelarock@gmail.com

boerenforum: Tijs Boelens 0488/994732 boerenforum@gmail.com

Avec le soutien de: Brigades d”Actions Paysannes (BAP), FIAN Belgium, Wervel, Landbouwbrigades,  Voedselteams…